L.A.P.D.

De zusjes Liesbeth en Angelique Raeven zijn een een-eïge tweeling.

Als het kunstenaarsduo L.A. Raeven maken ze videofilms en installaties die commentaar geven op de hedendaagse obsessies met eten, de maakbaarheid van het lichaam en de dwingende opdracht van de maatschappij om een 'ideaal individu' te zijn. 
Hun werk en hun leven lopen in elkaar over.
 Zelf hebben ze een dwangmatige omgang met eten en worstelen ze met hun tweelingschap, die elke vorm van  individualiteit in de weg staat.
 Als een spiegelbeeld dat de competitie aangaat met het origineel, strijden de zussen over de maakbaarheid van zichzelf en de ander.

Gisteren waren deze twee wonderlijke vrouwen te zien in televisieprogramma ‘24 uur met... ‘, waarin interviewer Wilfried de Jong licht verbijsterd leek te zoeken naar vragen op antwoorden die alleen al de aanwezigheid van de twee zussen opriep.

Het geheel deed me denken aan het boek ‘De Zwijgende Tweeling’ dat ik twintig jaar geleden las, geschreven door Marjorie Wallace. 
De tweeling June en Jennifer waren een ongewone tweeling. 
Al vroeg spraken ze een eigen taal en weigerden ze contact met volwassenen. 
Op school liepen ze rond als zombies: langzaam en geheel synchroon. 
Na hun schooltijd begonnen ze fanatiek te schrijven: gedichten, verhalen, romans en dagboeken waarin al hun gevoelens tot in detail staat beschreven. Toen ze achttien waren, stopten ze hun kluizenaarsbestaan en raakten verzeild in een wereld van drank, drugs, seks en uiteindelijk diefstal en brandstichting. 
De zusjes werden betrapt en veroordeeld tot een verblijf van onbepaalde duur in Broadmoor, een gevangenis voor zwaar gestoorde criminelen.

Schrijfster Marjorie Wallace woonde als verslaggeefster van de Sunday Times de rechtszaak bij. 
Ze won de sympathie van de tweeling en drong door in hun geheime wereld. Toen Jennifer in 1993 overleed hadden de meisjes jarenlang gescheiden geleefd.

Liesbeth Raeven heeft zich enkele jaren geleden losgemaakt van haar tweelingzus Angelique door de keus te maken niet meer samen te wonen. Gister was in ’24 uur met...’zichtbaar wat de gevolgen daarvan zijn. Angelique kan niet zonder haar zus en claimt de wegloper. 
Met manipulatie, drankzucht, eetbuien. 
Borende blikken met de oogopslag van een gewond hert.
Subtiel maar angstaanjagend uitvergroot in die benauwende ruimte waarin De Jong 24 uur met de dames optrok. 
Het  was moeilijk een andere conclusie dan deze te trekken; een van de twee zussen zal aan de identiteitscrisis die het tweeling-zijn oproept, kapotgaan.

Liesbeth zei het zelfs met zoveel woorden terwijl haar zus voor de zoveelste keer op het toilet was om waarschijnlijk haar anorexia aandacht te geven door middel van braken.

‘Hoe loopt dit af? ‘vroeg De Jong haar.

‘Ik weet het niet’ antwoordde een getergde Liesbeth. ‘Niet goed, denk ik’.

Als het levensverhaal van de Zwijgende Tweeling exemplarisch is voor de wijze waarop sommige een-eïge tweelingen verstrikt raken in een levenslange identiteitscrisis die ze wederzijds voeden, dan loopt het  waarschijnlijk inderdaad slecht af met Liesbeth Raeven. 
Zoals te zien was in 24 uur met: de werkelijkheid diende zich steeds opnieuw dwingend aan als de eenheid van de tweeling wankelde door individuele keuzes.

Bij L.A.Raeven strijden kunst en leven om voorrang. 
Wie beslist: het werk of de werkelijkheid? 
Het individu of de tweelingzus? 
Eten of sterven?