Haar.

Het was kil in huis. Door het shirt met korte mouwen had ik riant uitzicht op het huizenhoge kippenvel op mijn armen.

Ik maakte een boterham in de keuken en liep daarna naar de kledingkast.

Ik trok een grijs vest aan, ging op de bank zitten en nam een hap van mijn boterham.

Op dat moment zag ik het.

Op de mouw van dat vest , dat ik lang niet had aangehad, zat een lange witte haar. Een zijde-achtige haar van angora.

‘Ach’ zei ik hardop en ik trok de haar uit de mouw.

Kadootje van Poes D., een jaar na haar dood.

Ik zette mijn bord weg en bekeek die lange witte draad.

Ik zei haar naam.

En wist ineens niet wat ik met dat haar moest doen.

Weggooien leek geen optie.

Dat voelde aan als heiligschennis, als het opnieuw doen doodgaan van die prachtige grote, trotse poes.

Ik legde de haar op mijn in een zwarte panty gestoken knie.

Ik keek er naar, terwijl ik mijn boterham at.

Daarna legde ik D.’s haar op de bank en stond op.

Mijn oog viel op de buddha in mijn vensterbank.

Die –eerder in de tijd- in de tuin van het huis had gestaan waar poes D. en ik geleefd hadden.

Ik pakte de haar op en liep naar de buddha

Om de nek ervan had ik hindoe-kettingen vol bloemen gehangen.

En oude kettingen van hout.

En een zelfgemaakte schelpenketting.

Poes D. was altijd buiten geweest.

Soms ook vlakbij deze buddha, in de zon, in die prachtige tuin.

Ik boog me voorover en stak de witte haar tussen een schelp en de draad waarmee de schelpenketting was gemaakt.

Het was een even misplaatst als vergeefs gebaar.

Toch voelde het eventjes alsof ik poes D. naar huis bracht.

Net als een jaar geleden.

Een jaar geleden nog maar.