Donker.

Het was de zondag voor Pasen.

Met Meisje M. betrad ik voor het eerst die prachtig beschilderde kerk waar ik jaren terug zo vaak in mijn eentje  was.

Meisje M. gooide een euro in de collectebak en pakte een kaars.

Ik hurkte bij haar en vroeg: ‘Voor wie is die kaars?’

‘Voor mama!’ zei ze opgewekt.

‘Dankjewel, dat vind ik lief’ zei ik. ‘Zullen we de kaars ook voor Oma Piano aansteken?’

Ze knikte en ontstak met grote ernst de kaars, waarna ze hem zelf op de houder plaatste.

Ik dacht aan mijn moeder.

We gingen zitten in een  lege kerkbank.

Meisje M. legde haar witte zeehond netjes naast zich op het glimmend uitgesleten hout.

Ik legde mijn hoofd in mijn nek en bekeek de enorme ruimte boven me.

Alleen in Normandië had ik een kerk gezien die soortgelijke rijke schilderingen had. In bleke kleuren waren middeleeuwse motieven geschilderd op pilaren, zuilen, muren,  de vloer.

Prachtig.
Maar ik voelde niks.

Toen wel, nu niet meer.

Ik schrok ervan.

De Latijnse mis begon.

Wierook.

We werden besprenkelt met water uit een grote zwarte borstel.

Ik voelde niks.

Ik keek naar meisje M. die zich uitstekend vermaakte met de vilten kniel-lappen en de witte zeehond.

Ik was het kwijt.

Kon het niet meer in mezelf opgraven.

Er leek iets definitief weg in mij.

Na een half uur gingen naar buiten.

Naar een profaan café.

Ik las een interview in een krant, meisje M. ordende en grote verzameling melkkuipjes en suikerzakjes en voerde de zeehond stukjes koek.

Terug naar huis, op de fiets, onder een plotseling aardedonkere hemel, overviel me iets dat ik eerder die ochtend, daar in die kerk, had verwacht.

Ineens, uit het niets, overviel me een intens geluksgevoel. Ik wist plotseling dat er een tijd zou komen dat ik helemaal los gezongen zou zijn van dit verdriet.

En ik wist ook zeker, middenin dat gevoel, dat ik weer oprecht liefde zou kunnen voelen voor een man.

Zomaar -pats- kwam dat gevoel bij me naar binnen.

Ik was plotseling, heel even en heel hevig, ontzettend gelukkig.

 Ook wist ik dat ik nog geen haar beter was dan alle anderen met een gebroken hart; wantrouwend, geblutst, gepijnigd, ongelovig.

Cynisch, op mijn slechtst.

En toch was het een pareltje, die intuïtieve gedachteloze gevoelstoestand waarin ik ineens even verkeerde, vlak voor de regen weer kwam.