Toer.

Miss V.schreef me wat ze zich herinnerde van onze dagen in Parijs.

Haar verhaal katapulteerde mij rechtstreeks terug naar die tijd.

Net twintig waren we.

En nergens bang voor.

We reisden met de allergoedkoopste volledig georganiseerde bejaardenbusreis naar die prachtige stad. Stapten uit op de plek waar de bus als eerste stopte.

Zwaaiden niet eens naar de hostess die verbijsterd voor het eerst kennismaakte met deelnemers die niet georganiseerd wilden zijn.

We namen niet deel aan de verplichte dagprogramma’s maar meldden ons dagen later pas weer op het tijdstip van vertrek terug naar Nederland.

In die tussentijd liepen, praatten, keken en zwegen we.

De dagen begonnen vroeg en duurden lekker lang.

We moesten ons elke avond haasten om de laatste metro terug te halen naar het hotel.

We ontmoetten getroebleerde jongens van onze leeftijd waarmee we middagen doorbrachten, zittend op trappen en stoepen. We observeerden de Parijzenaars vanaf onze lokatie op de rand van een fontein. Later, een andere keer, logeerden we in een armoedige Parijse voorstad, tussen kansloze  Noord-Afrikanen. ’s Nachts zag je op het plein onder de smerige flat waar we logeerden de deals, het dealen.

We maakte vreemde foto’s van onszelf in de overal  in de metro aanwezig zijnde pasfotohokjes.

We hadden geen rooie cent dus aten elke dag bij de McDonalds.

Ik zocht dingen in de drie huizenblokken lange superwinkel Tati.

Ik wist niet welke dingen.

Maar ik zocht.

En vond.

Ik kan me die dagen herinneren alsof het gisteren was.

Nu ik nergens meer komen kan omdat een stukje lopen onmogelijk is, lijkt het ongelofelijk dat ik twintig jaar geleden hele dagen op de been was in die wereldstad.

Wat gebleven is, is Miss V.

En het lachen, dat we doen.

Altijd opnieuw is er een ongebruikelijk, onvergelijkelijk gevoel voor humor dat me afgelopen zaterdag nog deed dubbelklappen op de galerij naar haar flat.

Ze deed de deur open.

Dat was eigenlijk alles.

En daar gingen we weer.

Parijs, mannen, hartzeer, kinderen, ernstig ziek worden.

Niets heeft ons in de weg gestaan.

We zijn er nog.