Dood.

Ik reed met meisje M. naar mijn vader.

Naast mij op de autostoel drie bosjes narcissen voor mijn moeder, bij wie we ook op visite zouden gaan

Bij mijn vader lag ik op de bank toen hij  de overbuurvrouw belde.

Om te horen hoe het met de gezondheid van haar man was.

In een flits zag ik deze mensen in mijn herinnering voor me.

Fietsend langs hun huis op late avonden, zag ik ze soms samen dansen in hun kleine huiskamer.

Tegen elkaar aangedrukt draaiden ze samen rustig rondjes, op voor mij onhoorbare muziek.

Hij groot, sterk, grof.

Zij klein, bleek, fragiel.

Het leek me toen -als puber- het meest romantische dat je kon bereiken in een relatie; na dertig jaar huwelijk zomaar, op een avond, samen dansen.

Ik hoorde mijn vader in  de keuken tijdens het telefoongesprek meermalen haar voornaam uitspreken , met brekende stem.

Ik begreep het zonder dat ik het wist.

Die grote stille, inmiddels al oude man,  was overleden.

Plotseling.

Mijn vader bracht me het bericht. In zijn ogen stonden tranen.

Ik pakte mijn jas.

En twee van de die bosjes narcissen, bestemd voor mijn moeder.

Ik stapte het tuinpad aan de overkant op, waar ik na mijn vijftiende nooit meer was geweest.

Ik belde aan.

Zij deed open, kleiner en bleker dan ik ooit voor mogelijk had gehouden.

Ik was drie kwartier in haar gezelschap. Haar zwijgende broer, die gek genoeg veel weg had van haar net overleden man, zat zwijgend bij ons. Ik pakte haar hand en die liet ze niet meer los.

Ze sprak over hun liefde die zestig jaar had geduurd.

Waarin ze geen dag zonder elkaar waren geweest.

Ze besefte het nog niet, zei ze. Met tranen in haar ogen vertelde ze dat ze steeds het gevoel had dat hij nog terug zou keren uit het ziekenhuis.

Later die middag reed ik naar mijn moeder. Ik deed de resterende narcissen in een vaas en zette die op har tafel. Meisje M. gaf ik haar stiften en een schetsblok. Toen probeerde ik mijn moeder te bewegen haar rusteloze gedrentel te staken en te gaan zitten. Omdat ik haar iets wilde zeggen. Toen ze eindelijk zat, vertelde ik haar dat de overbuurman overleden was.’Ach’ zei ze en ze liet har handen plotseling in haar schoot vallen. Ze keek naar meisje M. en zei’ ‘Leven en dood. Zo dicht bij elkaar’.

Die avond aten mijn vader, meisje M. en ik in een restaurant. Wij proostten met wijn op een huwelijk van zestig jaar en wensten de weduwe in gedachten alle kracht toe die we haar maar wensen konden.

Ik besefte me ineens dat haar man overleden was op Valentijnsdag.

 De dag die de Liefde moet vieren.

Toen we nar het dinertje  thuiskwamen en de straat inreden, was het huis op de hoek helemaal donker.

Dicht.

Leeg.

Dood.