Verdomd.

Precies dertien maanden nadat het gebeurde, was er een rommelmarkt.

In die straat waar ik mijn eerste eigen woning betrok.

Het Verdomhoekje, heet die buurt in de volksmond. Omdat alle verdomden er wonen.

De laag geschoolden, de bijna-zwakzinnigen met kinderen, de armen.

De a-scocialen, de dealers, de pooiers, de verdoemden zonder hoop.

Samen met meisje M. liep ik tussen de kraampjes in dat Verdomhoekje.

Links en rechts kregen onwillige kinderen een draai om hun oren.

Moeders scholden vaders uit.

Uitgebluste vaders flirtten vruchteloos met voorbijgangsters, een blikje bier in de hand.

Het was elf uur in de ochtend.

Meisje M. was in de zevende hemel.

Overal werd speelgoed verkocht.

Lelijk speelgoed.

Kapot geknuffelde paarse pony’s.

Barbies met afgeknipte haren.

Bevlekte puzzels, besmeurde prentenboeken, videobanden van De Reddertjes.

Vier maal in een uur tijd kreeg meisje M. gratis  iets aangeboden.

Eerst kreeg ze van een man met een dikke buik en een rood aangelopen gezicht een hond met zachte haren; een handpop met zwart-witte vlekken.

We bedankten de gulle gever.

Ik vroeg meisje M: ‘Hoe heet dat hondje?’’

‘Stift’, was het onmiddellijke antwoord.

Iets verderop beval een hoog getoupeerde, geblondeerde moeder  haar zoontje meisje M. onmiddellijk een halve meter hoge Teigetje aan te reiken.

Toen het ventje niet snel genoeg begreep wat de bedoeling was, begon ze te schreeuwen:

‘Geef! Aan dat meissie dan! Geef tan!’

Ik bedankte het beteuterde jongetje.

Daarna gaf een stokoude Turkse man die gereedschap verkocht meisje M. een wollig knuffeltje.

Zomaar.

Tot slot kregen we allebei een chocoladekoek-zo-uit-het-pak van een Marokkaanse man.

Het was, kortom, een succesvol weerzien met die buurt waarin ik 23 jaar geleden gelukkig slechts een half jaar had hoeven wonen.

Lopend langs de kramen zag ik mijn oude woning.

De grote ramen aan de voorkant dicht met luxaflex.
 Grove mannen en vrouwen met hun achterwerken op de vensterbank ervoor.

Ik dacht aan dertien maanden geleden.

Toen stierf in  de woning boven mijn oude huis, een jongetje.

Van drie jaar oud.

Een niet-natuurlijke dood.

De moeder en de vriend werden na de dood van het kind opgepakt.

Ik keek naar meisje M.

Bijna drie jaar.

Een lieve Turkse dame vroeg me –met een grote lach-hoeveel meisje M. moest kosten.

Ik zei dat ik haar nog voor geen goud kon missen.

Achter al die liefdevolle gebaren in dat Verdomhoekje zou je nooit de gebeurtenis van dertien maanden geleden geraden hebben.

Maar als je goed keek en luisterde, lag de verdoemenis achter de deur.

Achter elke deur daar.

Daar kon geen gratis Teigetje van Winnie The Pooh tegen op.