Schijn.

Middenin dat vileine oog van de peuterpuberteit zat meisje M. achterin de auto.

Ze hing schuin tegen de leuning van haar stoeltje , en deed een goedgelijkende imitatie van Joep Meloen.

Ze schreeuwde er heel hard bij.

Daarna zakte ze scheef tegen de armleuning en zei dringend:

 ‘Kijk, mama!’

Ik keek even om, mijn handen op het stuur.

Meisje M. had haar ogen dicht.

Haar net geknipte haren hingen voor haar gezicht.

Ze zag er engelachtig uit, ware het niet dat de hele auto nog gevuld leek met haar duivelse schreeuwen, van zojuist.

‘Ik zie het’ zei ik, en keek weer voor me.

‘Ik is dood’ klonk het sinistere antwoord vanaf de achterbank.

Het was van korte duur, de stilte van het gestorven zijn.

Meteen daarop volgde een vogelachtig gekrijs en was meisje M. weer uit haar schijndood herrezen.

Waarmee haar hoofd gevuld is, deze pubertijddagen, maakt ze onomwonden duidelijk.

Van ‘ik vin jou heel stom’ tot ‘ik houffajou’: alles wordt luidkeels geverbaliseerd.

Inclusief de tijdelijke stilte in die angstaanjagende hormonenstorm; die schijndood.