Welcome to the Luniverse

  Nu heel Nederland al tien dagen op zoek is naar de nog vermiste zonen van Jeroen Denis, die vroeg in de ochtend van 7 mei hangend aan een klimrek op een Doornse speelplek is gevonden, wordt een andere zelfmoord weer actueel.  Zoals Denis   zijn   zonen van negen en zeven jaar zeer waarschijnlijk ombracht voor hij zichzelf van het leven beroofde, zo is kindermoord van alle tijden.  En komt ze in de beste kringen voor.  Paul Ehrenfest (Wenen, 18 januari 1880 – Amsterdam, 25 september 1933) was een in Oostenrijk geboren Nederlands natuurkundige.  Een van zijn beste vrienden was Albert Einstein.  Ehrenfest’s wetenschappelijk oeuvre bestaat vooral uit bijdragen aan de statistische mechanica en de kwantummechanica.  Na zijn promotie in Wenen huwde hij op 24 december 1904 met de in Oekraïne geboren   wiskundige Tatjana Afanasjeva.  Zeven jaar later kwam Ehrenfest als opvolger van Hendrik Lorentz te werken aan de R...

  Nomen est omen , zo wil het Latijnse spreekwoord. Je naam is je lot. Dat vertelt inderdaad het verhaal van Brenda Heist. Elf jaar geleden, in 2002, verdween ze spoorloos. Haar man en kinderen gaven haar op als vermist en bleven niet aflatend al die jaren hopen op haar terugkeer. Zelfs toen hun echtgenote en moeder officieel dood werd verklaard, hielden man en kinderen de hoop levend. Hun gebeden zijn verhoord. Op 26 april, nu precies 10 dagen geleden, meldde Heist zich in Florida bij de autoriteiten. Heist wist te vertellen dat ze elf jaar geleden, terwijl zij en haar man Lee een ‘vriendschappelijke echtscheiding’ voorbereidden, in een emotioneel moment brak.  Ze werd afgewezen voor het ontvangen van hulp bij het zoeken naar een huis en zat, zo stelde ze in haar verklaring, destijds wanhopig huilend op een bankje in een park.  Daar ontmoette ze drie zwervers met wie ze spontaan op een maandenlange lift-trip vertrok. Haar zoon was toen t...

  --> Dertien dagen geleden stierf Leonard Engleitner. Honderdzeven jaar oud werd de Oostenrijker. Engleitner was de oudste nog levende survivor van de nazi-concentratiekampen. Hij zat tussen 1939 en 1943 achtereenvolgens gevangen in Buchenwald, Niederhagen en Ravensbrück. Het mag een Godswonder heten dat toen 33-jarige Engleitner niet één, maar drie van die gruwelijke oorden overleefde. Wat nog miraculeuzer genoemd mag worden, is de wilskracht van deze man. Hij weigerde zijn Jehovah-geloof op te geven in ruil voor zijn vrijheid. Uiteindelijk werd hij in 1943 uit Ravensbrück vrijgelaten, op   voorwaarde dat hij de rest van zijn leven als werkslaaf op het land zou werken. Op dat moment woog Engleitner nog slechts 28 kilo. Hij koos voor ‘vrijlating’. Drie jaar werkte deze bijna-dode op een boerderij vlabij zijn huis in Bad Ischl in Oostenrijk.  Toen hij werd opgeroepen voor Duitse militaire dienst vluchtte Engleitner de bergen in....

  Gisteravond maakte ik met G. een ommetje. Bij het mooiste plantsoen in U., vlakbij de Sterrenwacht, zag ik een man staan. Hij droeg een wat ouderwets aandoende lange jas. Naast hem zat een hondje. Het gekke was ; man en hond stonden doodstil en staarden naar een boom. Een kale aprilboom. Nog haast zonder knoppen. Het was koud, noch warm. En die man keek en keek. En het hondje zat, en zat. Man en hond zijn een beeld. Het is ‘De Spoetnikkijker’. Gemaakt in 1957 door beeldhouwer Ludwig Oswald Wenckebach. In klare lijnen, volledig gestileerd, heeft Wenckebach een beeld gemaakt. Dat letterlijk en figuurlijk een tijdsbeeld is. De Spoetnik was de eerste kunstmatige satelliet die in de ruimte werd gebracht, op 4 oktober 1957. De Koude Oorlog was op dat moment op zijn hoogtepunt en de lancering van de Spoetnik verraste het Westen en leidde in de Verenigde Staten tot de ruimtewedloop en een beweging die pleitte voor hervormingen in het wetenschappe...

  --> Gister kwam bijna alles samen. De plek waar de geschiedenis van Meisje M. ooit begon, was op twintig meter na de plek waar zij en ik op de tweede lentemiddag van dit jaar samen buiten zaten. We zaten aan de voet van een standbeeld dat symbool staat voor de vrijheid. Meisje M. at een banaan, liep achter wat duiven aan speelde verstoppertje achter mij. Ik stond een man via mijn telefoon te woord, die me wellicht kan helpen aan nog meer vrijheid. Over een poosje. Daarna keek ik naar mijn dochter, de toeristen die van de zon genoten, de duiven die van Meisje M. stukjes koek en banaan kregen. Ik zag hoe Meisje M. een paar maal doodstil geïnteresseerd naar boven keek, waar een immens beeld oprees vanaf haar voeten. Het symboliseert de gevallenen van de Tweede Wereldoorlog en roept omstanders op  vrijheid te gedenken die met mensenlevens betaald werd. Ik zag haar kijken. Ik dacht: ‘Eens sta ik hier. En leg ik je uit waarom op 4 mei om 20 uur veel...

  Het telefoontje kwam gisteravond, zoals ik me dat al die tijd al had voorgesteld , van mijn zus. Aan wiens stem ik onmiddellijk horen kon dat er wat aan de hand was. Het was inderdaad mijn moeder. En die was inderdaad opnieuw gevallen. Vanuit het verzorgingshuis was ze per ambulance overgebracht naar een ziekenhuis in A., waar scans van haar heup en haar hoofd zouden worden gemaakt. We aten snel en gingen onderweg. Regen viel stemmig tegen de ruiten van de auto. Ik dacht aan mijn moeder’s laatste wil. Geen behandelingen die levensverlengend waren. En wat dat zou betekenen als ze haar heup gebroken zou hebben. Het denken had geen zin. Maar ging in cirkels rond, vlak achter mijn voorhoofd. We luisterden naar muziek, die we hard door de stille auto lieten rollen. Binnen een uur vonden we onze weg naar de Spoedeisende Hulp van dat,  op een heuvel liggende, enorme ziekenhuis. Samen met mijn vader wachtten we in de familiekamer. Ik keek in...

  In het appartementencomplex waar ik woon, woont ergens bovenin een vrouw van tegen de zestig. Op verstandige schoenen en met de mond naar beneden getrokken in een permanent woedende streep, presteerde zij het meisje M. de stuipen op het lijf te jagen. Dat is nu precies een jaar geleden. Die winterdag stond de deur van de hoofdingang open. Op de knip, die dichtgaan van de deur doet voorkomen als je bijvoorbeeld   spullen van en naar je auto brengt. Meisje M. die zulks nog nooit gezien had, verbaasde zich hardop over het openstaan van onze deur. Ik liet haar zien hoe dat kon. Ik haalde deur van de knip, deed hem dicht en zette hem in dezelfde beweging weer open. Op de knip. De hele demonstratie duurde 4 seconden. Voor op straat stond de vrouw van in de zestig, die ik daarvoor nog nooit gezien had. Ze stond op straat haar boodschappen uit een auto te halen . Zij arriveerde bij de weer openstaande deur toen ik met meisje M. mijn brievenbus leegd...