Val.

 

Het telefoontje kwam gisteravond, zoals ik me dat al die tijd al had voorgesteld, van mijn zus.

Aan wiens stem ik onmiddellijk horen kon dat er wat aan de hand was.

Het was inderdaad mijn moeder.

En die was inderdaad opnieuw gevallen.

Vanuit het verzorgingshuis was ze per ambulance overgebracht naar een ziekenhuis in A., waar scans van haar heup en haar hoofd zouden worden gemaakt.

We aten snel en gingen onderweg.

Regen viel stemmig tegen de ruiten van de auto.

Ik dacht aan mijn moeder’s laatste wil.

Geen behandelingen die levensverlengend waren.

En wat dat zou betekenen als ze haar heup gebroken zou hebben.

Het denken had geen zin.

Maar ging in cirkels rond, vlak achter mijn voorhoofd.

We luisterden naar muziek, die we hard door de stille auto lieten rollen.

Binnen een uur vonden we onze weg naar de Spoedeisende Hulp van dat,

 op een heuvel liggende, enorme ziekenhuis.

Samen met mijn vader wachtten we in de familiekamer.

Ik keek in de tijd vooruit.

En zag ons andermaal zitten.

Als het definitief een aflopende zaak zou zijn.

En we ook in een familiekamer zouden wachten op nieuws.

Slecht nieuws.

Mijn moeder was bleek en een beetje bij.

Ze lachte naar ons, ze maakte grapjes.

Wij maakten grapjes met haar. 

Ik gaf haar water te drinken.

En smeerde wat vaseline op haar droge lippen.

Soms viel ze in slaap.

De uitslagen waren goed.

Mijn moeder mocht terug naar het verzorgingshuis.

Afscheid nemen kon niet; ze lag diep in slaap, onwetend, te wachten op haar gang terug naar het verzorgingshuis.

Te wachten op een definitievere val.

Door de ronde ruit van de behandelkamer keek ik even naar haar.

Ze sliep, wasbleek, haar hoofd iets naar achter.

De mond een beetje open.

Ze was niet dood.

Maar leek het wel.

Weer leek ik vooruit te kijken, in de tijd.

Het deed pijn.

Nu al.

Toch.