Val.

  

Van waar ik zat, zag ik het gebeuren.
De enkel die een volledige rotatie maakte.
Een verzwikking van 360°.
Onmogelijk voor een gezond lichaam zonder de enkelbanden volledig te scheuren of botten te breken.
Wel degelijk mogelijk voor een lichaam als het hare.
En het mijne.
Na de verzwikking zakte haar lichaam in een trage val voorover. Op handen en knieën landde ze. Het lukte haar niet om overeind te komen.
Het personeel stond er letterlijk bij en keek ernaar.
Het was onvoorstelbaar dat een jonge vrouw als zij niet meer overeind zou kunnen komen.
Na enige aarzeling werd ze dan toch omhoog geholpen en op een stoel gezet.
Zilveren splints glinsterden aan haar handen. Nu wist ik het zeker.
Ik was in zes passen bij haar.
Vroeg haar of zij leed aan dezelfde zeldzame ziekte als ik.
Ze was volledig overrompeld door mijn vraag en zei ‘Hoe weet je dat?’.
Ik beschreef haar val en de wijze waarop haar enkel zich had verzwikt. Precies zoals ik drie jaar geleden een eenvoudige misstap had gemaakt in Lissabon.
Waarmee ik  doorgelopen had.
Wat had  geresulteerd in een drie jaar lang durende scheefstand van een bot in mijn voet. Die al die jaren snerpende pijn had veroorzaakt in mijn middenvoetsbeentjes en enkel.
Bij elke stap.
Elke stap.

Drie maal 365 dagen lang.
Ik vroeg om ijs bij de serveerster.
Ze gaf aan dat ze pijn in haar handen en haar knieën had, de plekken waar ze haar val had opgevangen.
Ik keek in een smal gezicht, met prachtige donkere ogen en lang zwart krullend haar.
Ze bleef maar herhalen dat ze haar gympen in haar auto had laten liggen omdat zij mooie schoenen aan had gewild.
En hoe dom dat was geweest van haar.
Ze schudde haar hoofd terwijl ze haar rechterhand zachtjes masseerde met haar linker.
Ik zag tranen opwellen in haar ogen.
Ik kende deze mix van wanhoop, woede, frustratie en verdriet om alles wat kapot was aan dat lichaam dat maar niet leek te willen luisteren  noch normaal wilde functioneren.
Met orgaanfalen, blood-poolling, evenwichtsstoornissen en vallen tot gevolg. Blessures aan gewrichten waar je maanden van moest herstellen. Een onvoorstelbare fysieke sores die voor gezonde mensen niet in-denkbaar is.

Ze wees op haar vriendje buiten, en ze wees op haar schoenen.
 Ik begreep het helemaal. 
Ze had zich mooi aangekleed voor hem en die vermaledijde sneakers in de auto gelegd.
We vergeleken de schade aan onze handen.
Ik wees haar op mijn witte gympen en zei: ‘Buiten is het 34 graden en ik heb mijn sneakers aan. Geen toffe slippers.Het is niet anders’.
Iemand van het personeel haalde haar vriendje van het terras. Die dacht dat ze gewoon wat tijd had genomen om naar toilet te gaan. 
Hij hielp haar het ijs tegen haar knie te drukken.
Later was ze toch naar hun tafel op het terras teruggekeerd. 
Daar zat ze geanimeerd met hem te praten. 
Een gewoon meisje van een jaar of vijfentwintig. 
Knap gezicht, porseleinen bleke huid. 
Niks meer te zien van het zwikken en vallen. 
Van buiten ongeschonden, van binnen al kapot. 
Hoe kapot ze zou zijn als ze mijn leeftijd zou hebben heb ik haar niet verteld. 
Maar mijn handen spraken boekdelen.
 Lotgenotencontact. 
In een etablissement genaamd Down Under. 
Toepasselijker werd het niet.