Welcome to the Luniverse

   Van waar ik zat, zag ik het gebeuren. De enkel die een volledige rotatie maakte. Een verzwikking van 360°. Onmogelijk voor een gezond lichaam zonder de enkelbanden volledig te scheuren of botten te breken. Wel degelijk mogelijk voor een lichaam als het hare. En het mijne. Na de verzwikking zakte haar lichaam in een trage val voorover. Op handen en knieën landde ze. Het lukte haar niet om overeind te komen. Het personeel stond er letterlijk bij en keek ernaar. Het was onvoorstelbaar dat een jonge vrouw als zij niet meer overeind zou kunnen komen. Na enige aarzeling werd ze dan toch omhoog geholpen en op een stoel gezet. Zilveren splints glinsterden aan haar handen. Nu wist ik het zeker. Ik was in zes passen bij haar. Vroeg haar of zij leed aan dezelfde zeldzame ziekte als ik. Ze was volledig overrompeld door mijn vraag en ze i ‘Hoe weet je dat?’. Ik beschreef haar val en de wijze waarop haar enkel zich had verzwikt. Precies zoals ik drie jaar gel...

   In het grootste winkelcentrum van Nederland was het kapot warm. Een dakloze vrouw, twee grote zware shoppers torsend, liep voor me uit de draaideur door.  Haar voeten gestoken in volledig versleten plastic slippers. Op de rand van de bloembak voor de Hema ging ze even zitten. Ik passeerde haar. En keerde op mijn schreden weer terug. Ging schuin voor haar staan en vroeg of ik iets voor haar kon halen bij de  Albert Heijn. Twee donkere ogen keken mij aan. Een klein, fijn gezichtje, een mond zonder tanden. Leeftijdsloos. Ergens tussen de veertig en de tachtig was ze. Een polyester pruik was met een kleurige doek op haar hoofd vastgemaakt. Ze dacht heel lang na over mijn vraag. Ik vulde mijn aanbod aan: ‘Iets drinken misschien want het is heel erg warm. Of iets te eten. Wat zou je graag willen?' Het was een vraag die haar lang niet was gesteld. Want het antwoord bleef uit. Ze stamelde langdurige het woord ‘misschien’ in allerlei toonaarden ...

  De dag nadat de wereld vergaan was, was het medium druk in boekhandel Kramer en van Doorn. Vanwege de hitte, die het apocalyptische onweer van de nacht ervoor niet had weten te verdrijven, zat alle clientèle binnen. Plotseling verstoorde motorgeronk de zaterdagmiddagrust. Tientallen motoren reden in een lange optocht over de Slotlaan. Het was een bonte stoet. Grote kerels met leren mouwloze vesten en vossenstaarten aan het stuur. Pothelmen zag ik, blote biceps. Leren broeken. Een als kerstman verklede motorrijder. De optocht reed in de brandende hitte plotsklaps en snel aan Cartney voorbij. Voorop al die motoren zaten onveranderlijk Hele Stoere Kerels. Klassieke bikers waren het: gezichtsbeharing in diverse soorten en maten maar onveranderlijk allemaal met een zwart shirt, blote armen, de ellenbogen wijd gezet om het geheel nog meer kracht bij te zetten.  Achterop een divers pluimage aan mannen, vrouwen en kinderen. Bijna allemaal met een zonnebril op. Sommige...

In 2017 schokte de Salvator Mundi de kunstwereld. Het schilderij   werd geveild voor een recordbedrag van 450 miljoen dollar. Waarmee het in één klap het duurste schilderij ter wereld werd. Sindsdien is het meesterwerk, dat wordt toegeschreven aan Leonardo da Vinci, spoorloos verdwenen uit de openbaarheid. Maar het grootste mysterie van dit doek zit hem niet in het prijskaartje of de huidige locatie. Het zit in de ogen van de afgebeelde Christusfiguur. De afbeelding toont Jezus met opgeheven rechterhand tot zegening, met in de andere een kristallen bol, symbool van de hemel. Hij is gekleed in zijn traditionele rode en blauwe gewaden. Wie langer naar de Salvator Mundi kijkt, merkt dat er iets niet helemaal klopt aan de blik.  Medisch-kunsthistorisch onderzoek heeft aangetoond dat de afgebeelde Christus lijdt aan een lichte vorm van strabisme , in de volksmond ook wel een 'lui oog' genoemd. Het linkeroog staat net een fractie verder naar buiten gericht dan het rech...

   Hij leek er sprekend op. Meestentijds zat hij doodstil, met de armen op de tafel. Hij leek in een biddende houding te zitten maar het was een camouflage voor zijn aanvalshouding. Dit was hoe hij erbij zat, vlak voor hij toe zou slaan. En het masker was perfect. Naar de buitenwereld toe profileerde hij zich als een spirituele coach. Charmant, behulpzaam, vroom bijna. Love bombing was zijn modus operandi. Waar zijn evenknie in de natuur de prooi lokte met feromonen of door simpelweg op te gaan in de natuur om hem heen, zo overlaadde hij het slachtoffer met complimenten en overdreven aandacht. Daarna startte het emotionele kannibalisme. Dat ving aan met de constante stroom aandacht, validatie en bewondering die nodig was om de eigen onzekerheid te maskeren. Het zelf opgelegde appen was zo uitputtend voor hem, dat hij zijn leesbevestigingen uitzette in een poging controle te houden. Het hielp niet. Het lukte hem niet zijn gevoelens echt de kop ...

  Er zijn zinnen die ooit in mijn leven tot mij zijn gekomen en die mij nooit verlaten hebben. Ze komen naar voren uit de krochten van mijn geest op de momenten dat ik ze het hardste nodig heb. Vanmiddag kwam de zin ‘noli me tangere’ in mijn hoofd. Plotseling en zonder aanleiding. Ik herinnerde mij daardoor de eerste keer dat ik deze zin las. Het was 1992, een cruciaal jaar in vele opzichten. De eerste maal dat mijn hart gebroken zou worden en zeker niet de laatste maal. Deze zin las ik dat jaar, in het diepst van mijn liefdesverdriet. Noli me tangere betekent letterlijk ‘raak mij niet aan’. Het was bijzonder toepasselijk- toen- dat ik deze zin las en dat hij zo diep in mij resoneerde. Ik wilde niet meer aangeraakt worden door degene die mijn hart in duizend stukken had gebroken. Ook al probeerde hij het daarna wel. Mij nog aanraken. En mij nog verder breken. Noli me tangere was een prachtige zin met een mystieke klank en een oerbetekenis die ik nog helemaal n...