Samen.

  -->

Gister kwam bijna alles samen.

De plek waar de geschiedenis van Meisje M. ooit begon, was op twintig meter na de plek waar zij en ik op de tweede lentemiddag van dit jaar samen buiten zaten.

We zaten aan de voet van een standbeeld dat symbool staat voor de vrijheid.

Meisje M. at een banaan, liep achter wat duiven aan speelde verstoppertje achter mij.

Ik stond een man via mijn telefoon te woord, die me wellicht kan helpen aan nog meer vrijheid.

Over een poosje.

Daarna keek ik naar mijn dochter, de toeristen die van de zon genoten, de duiven die van Meisje M. stukjes koek en banaan kregen.

Ik zag hoe Meisje M. een paar maal doodstil geïnteresseerd naar boven keek, waar een immens beeld oprees vanaf haar voeten. Het symboliseert de gevallenen van de Tweede Wereldoorlog en roept omstanders op  vrijheid te gedenken die met mensenlevens betaald werd.

Ik zag haar kijken.

Ik dacht: ‘Eens sta ik hier. En leg ik je uit waarom op 4 mei om 20 uur veel mensen in doodse stilte aan de voet van dit beeld samenkomen’.

Ik dacht ook: ‘Ik zal je ooit uitleggen wat vrijheid betekent’

Toen was het weer prettig  stil  in mijn  hoofd.

Ik genoot van de warme zon op mijn gezicht, het lachen van Meisje M. naast, achter en voor me.

Ik genoot van de vrijheid.

Mijn vrijheid.

Die van haar.