Welcome to the Luniverse

Je hebt inmiddels tussen de vijftig en de honderd sprongen gemaakt. Met je parachute. Deze dag, waarop er veel sneeuw ligt, de eerste sneeuw van dit jaar, begeef je je met je parachute naar Vliegveld Teuge. Je bent er al veel eerder geweest, daar in Gelderland. Je hebt daar geoefend. Daar vandaan ben je steeds gesprongen. Een instructeur heeft recent nog je parachute op veiligheid gecheckt. Jouw eigen parachute. Deze zomer gekocht. Wat waren je plannen, zaterdag 8 december? Een begin maken met het halen van je brevet? Of een einde maken aan je leven, zoals deze dagen steeds maar weer lijkt te gebeuren op de voorpagina’s van alle kranten? Feit is dat je die zaterdag als een van de laatste parachutisten gesprongen bent uit het vliegtuig dat jou en anderen naar die koude hoogte bracht. Je parachute is niet opengegaan. En je noodparachute ook niet. Jij bent gewoonweg van anderhalve kilometer hoogte naar beneden gevallen. En in een besneeuwd weiland neerg...

--> J.kwam. Opgewekt als altijd zat ze eerst met haar pretoogjes op de bank thee te drinken. We bespraken de wereld, het nieuws, en de meest recente gebeurtenissen hier. En ook daar. Vervolgens spraken we de volgende twee uur   in korte, gefragmenteerde gesprekjes. Waarin ze -als altijd- mij hard deed lachen vanwege de rasechte Utrechtse uitspraken die ze deed. Zo bespraken wij hoe je tegen je kind de vrouwelijke genitaliën benoemd. Kordaat meldde J. dat bij hun thuis de term ‘Truus’ in zwang was geweest. Een poos daarna kwam het soms harde werken in en aan een relatie ter sprake. ‘Wat moet je dan?’ sprak ze retorisch en keek me over de rand van haar bril schrander aan. ‘Er nog harder aan trekken?’ ‘Waaraan dan? Aan Truus?’ vroeg ik. Onmiddellijk kwam het antwoord . ‘Nee, trekken doe je aan z’n veter’ . Ze wachtte met een Toon Hermans-achtig gevoel voor timing op mijn harde lach en vervolgde met een ‘ja toch?’-gebaar haar bezigheden. Er ...

--> Leven is zoeken. Is uitvinden. Wie je bent. Wie anderen zijn. Wat je vindt. Wat anderen vinden. Door te zoeken en uit te vinden, heb ik me in 45 jaar tijd geslepen aan de ander. Voor al dat zoeken bedacht ik gereedschap. Dat waren een pen, een schaar en lijm. Dummie na dummie vulde ik met dat wat andere mensen zeiden en dachten. In zwarte, lege A4 boeken schreef en plakte ik op ruw papier woorden die anderen spraken. Over zaken waarover ik mij verwonderde. Of waarover ik vragen had. Die me verbijsterden. Onhelder waren. Over dingen die waar waren. Of op De Waarheid leken. Of die domweg te hilarisch waren om ze niet voor eeuwig te bewaren in mijn persoonlijke levensbibliotheek. Ik verzamelde in al die jaren meer dan vijfduizend quotes van schrijvers, vrienden, presentreutels ( ‘Ja, ik ben helemaal behept met koken’-Cas Spijkers) regisseurs, acteurs, dirigenten. Ik bewaarde delen uit songteksten, stukjes uit de Bijbel, zinnen die an...

  --> Gister is een verdachte van de moord op Marianne Vaatstra aangehouden. Dertien jaar geleden zou deze Jasper S. het zestienjarige Friese meisje hebben gedood. Marianna Vaatstra werd in 1999 verkracht en vermoord in een weiland in de buurt van Veenklooster.  Ze had in de nacht van 30 april op 1 mei een discotheek in Kollum bezocht en ging op de fiets terug naar haar huis in Zwaagwesteinde. Daar kwam ze echter nooit aan. DNA-onderzoek van afgelopen september, waaraan alle mannelijke bewoners van woonplaatsen rondom Zwaagwesteinde meededen, leverde gister de aanhouding op. Jasper S. is de nu 45-jarige vader van een zoon. Hij is boer, en getrouwd. Het Friese Oudwoude, waar hij woont, kent hem -het cliché doemt altijd weer op- als de gezellige, sociale buurtbewoner. Hij deed twee maanden geleden vrijwillig mee aan de DNA-test. En dat leverde een 100% match op met het DNA dat op het lichaam van Marianne Vaatstra werd gevonden. De recherche heeft...

  ’s Avonds in de auto terug, zagen we twee vuren. Het ene was een kampvuur aan de rand van een camping.  De ander leek dat ook.  Maar was het niet. Op een boerenerf stond een vrachtwagen, metershoog volgepakt met balen stro, in de hens. Op slechts een armlengte van de boerderij was een deel van de kurkdroge balen gaan branden.  Van een afstandje leek het een kampvuurtje, dichterbij groeide het vuur in enkele minuten tijd tot een inferno.  In zwart silhouet speelde het drama zich af; tussen   onze auto en de brand was slechts een weiland met bange schapen.  Bewoners renden in paniek rond op het erf.  Sommigen stonden doodstil, de handen op het hoofd, vol ongeloof naar het geweld te kijken.  Een kleine vorkheftruck reed rond, duwde als een kleine David tegen een naast de brandende vrachtwagen staande truck: Goliath.  Schoksgewijs werd deze op wonderbaarlijke wijze naar links geschoven door de heftruck, weg ...

  Van alle steile christenen die ik in mijn leven ontmoette, was hij de steilste. Zijn stem altijd zacht, zijn gelaat altijd verlicht door een glimlach. Oprecht geïnteresseerd in mij en de andere werknemers. Rechtop. Rechtschapen. En God was altijd met hem. Zo keek hij eens mee in de edit-suite terwijl ik een film monteerde. ‘Kijk’ wees ik hem op de beelden van de boksring en het moment waarop tijdens het filmen de zon doorbrak die de met nep-mist gevulde ruimte in een prachtig diffuus licht zette. ‘Wat een geluk’ vervolgde ik, ‘dat tijdens de opname ineens de zon doorbrak!’ ‘Weet je hoe wij dat noemen?” sprak hij, mij voor het eerst openlijk definitief niet-scharend bij de gelovigen. ‘Nou?’ sprak ik met lichte tegenzin. Ik wist immers wat ging komen. ‘Een cadeautje van God’ klonk het zacht naast mij. ‘Oh ja?’ antwoordde ik, ‘ en weet je hoe wij dat noemen?’ Hij lachte lief , keek schuin opzij en zei dat hij het niet wist. ‘Zonlicht!’ zei i...

Ik zag in mijn leven een aantal verpletterende documentaires.  Maar die over de aan lager wal geraakte Marvin Gaye was degene die met het meest   bijbleef. In ‘Transit Oostende’ volgt filmmaker Richard Oliver tussen 1981 en 1982 de aan drugs en sex verslaafde Gaye die helemaal blut in de troosteloze Belgische badplaats verblijft.  Onvrijwillig, want na een toer in Engeland kan de zanger niet meer terug naar de VS.   De Vlaamse concertpromotor Freddy Cousaert nodigt hem uit om naar Oostende en het bijgelegen dorpje Moere te komen.  Marvin Gaye neemt het aanbod aan en zal er iets langer dan een jaar blijven en weer op krachten komen. Hij overwint er zijn drugsverslaving en werkt aan zijn succesalbum Midnight Love dat in 1983 een Grammy krijgt en waarop de wereldhit  Sexual Healing staat. ‘Transit Oostende’ laat in lange, trage shots de lege, grauwe, armoedige badplaats zien. Zwart-wit beelden van verlaten boulevards en taxiram...