Godsamme.

 

Van alle steile christenen die ik in mijn leven ontmoette, was hij de steilste.

Zijn stem altijd zacht, zijn gelaat altijd verlicht door een glimlach.

Oprecht geïnteresseerd in mij en de andere werknemers.

Rechtop.

Rechtschapen.

En God was altijd met hem.

Zo keek hij eens mee in de edit-suite terwijl ik een film monteerde.

‘Kijk’ wees ik hem op de beelden van de boksring en het moment waarop tijdens het filmen de zon doorbrak die de met nep-mist gevulde ruimte in een prachtig diffuus licht zette.

‘Wat een geluk’ vervolgde ik, ‘dat tijdens de opname ineens de zon doorbrak!’

‘Weet je hoe wij dat noemen?” sprak hij, mij voor het eerst openlijk definitief niet-scharend bij de gelovigen.

‘Nou?’ sprak ik met lichte tegenzin.

Ik wist immers wat ging komen.

‘Een cadeautje van God’ klonk het zacht naast mij.

‘Oh ja?’ antwoordde ik, ‘ en weet je hoe wij dat noemen?’

Hij lachte lief , keek schuin opzij en zei dat hij het niet wist.

‘Zonlicht!’ zei ik, en hij barstte in een oprechte schaterlach uit.

In die tijd was hij al meer dan twintig jaar getrouwd, had drie kinderen in de tienerleeftijd.

En ging elke zondag naar de kerk.

Maar dat God vreemde kostgangers heeft, bleek wat later, daarna.

Via een oud-collega hoorde ik dat zijn vrouw kanker kreeg en hij, vlak nadat hij die diagnose hoorde, een affaire aanknoopte met een van zijn piepjonge werkneemsters.

Deze maandenlange verhouding is inmiddels uitgekomen.

Zijn zakenpartners weten het.

Al zijn werknemers.

Zijn zieke vrouw.

Zijn kinderen.

En God.

Deze man, die toen hij me eens vroeg naar mijn burgerlijke staat en vernam dat ik samenwoonde, zijn hoofd in deemoed heen en weer schudde.

Deze man, die scheve schaatsen reed en elke zondag vergiffenis vroeg aan God.

En die waarschijnlijk nog kreeg ook.

Want God is de man die presentjes uitdeelt.

Niet alleen aan de recht-schapenen van hart.

Maar ook aan de dwalende schaapjes die in het midden van het land hun verdriet om de mogelijke dood van hun echtgenote verbergen tussen de pronte borstjes van een willige werkneemster.

Het kan gek lopen.

Op aarde.

Maar niet in de hemelen.

Daar geven ze ons heden onze dagelijkse troost.

En vergeven ons onze schulden zoals ook wij een ander de schuld geven.

Daar leiden ze ons niet in bekoring.

En verlossen ze haar van het kwaad.

Amen voor deze man, zijn vrouw en de bedriegster.

Dat God ze gauw een mooi cadeau mag schenken.