Verplaatsen.

Ik zag in mijn leven een aantal verpletterende documentaires. 

Maar die over de aan lager wal geraakte Marvin Gaye was degene die met het meest  bijbleef.

In ‘Transit Oostende’ volgt filmmaker Richard Oliver tussen 1981 en 1982 de aan drugs en sex verslaafde Gaye die helemaal blut in de troosteloze Belgische badplaats verblijft. 

Onvrijwillig, want na een toer in Engeland kan de zanger niet meer terug naar de VS.  

De Vlaamse concertpromotor Freddy Cousaert nodigt hem uit om naar Oostende en het bijgelegen dorpje Moere te komen. 

Marvin Gaye

neemt het aanbod aan en zal er iets langer dan een jaar blijven en weer op krachten komen.

Hij overwint er zijn drugsverslaving en werkt aan zijn succesalbum

Midnight Love dat in 1983 een Grammy krijgt en waarop de wereldhit 

Sexual Healing staat.

‘Transit Oostende’ laat in lange, trage shots de lege, grauwe, armoedige badplaats zien.

Zwart-wit beelden van verlaten boulevards en taxiramen waartegen een herfstregen geselt, worden ondersteunt door de voice-over van Marvin Gaye die openhartig spreekt over zijn verslavingen, zijn eenzaamheid, zijn pijn.

Man en plek vallen naadloos samen.

Verbluffend is de scene waarin de dan al internationaal beroemde zanger een café binnenstapt.

De Vlaamse uitbater staat achter de toog, samen met zijn vrouw. 

Er is slechts één andere bezoeker die aan de bar zit.

Gaye groet, en vraagt in het engels om een biertje.

Men verstaat hem niet, enige verwarring volgt en uiteindelijk staat er een pintje voor zijn neus.

Gaye geniet duidelijk van het feit dat hij niet herkend wordt. 

Wanneer hem gevraagd wordt waar hij vandaan komt, zegt hij simpelweg ‘The United States’.

De volgende vraag van de barman is even standaard als spannend.

In een mengeling van Vlaams en Engels vraagt hij zijn gast wat die voor de kost doet.

‘I am a singer’ zegt Gaye en noemt de naam van de zaal waar hij binnenkort een optreden geeft.

Het doet geen enkele bel rinkelen.

Er gaat geen licht branden in de ogen van de man en de vrouw achter de bar.

Een zanger, zie je ze denken.

Oké.

Een zanger.

‘U zingt’ zegt de man. ‘Zingt u eens wat voor ons’.

En dat doet Gaye.

Met die prachtige donkere, zachte, hese stem zingt hij voor drie mensen die nog nooit van hem hebben gehoord, die hem niet kennen, die geen oordeel over hem hebben. 

Voor wie hij voor het eerst in lange tijd is wie hij eigenlijk is:

een man in Oostende.

Die gezelschap zoekt.

Dus hij zingt.

Als nooit tevoren.

De camera verlaat de kroeg.

Van buiten het café ziet de kijker door de met regendruppels bespatte ruiten het tafereel.

De beroemde, getormenteerde zanger temidden van doodgewone, aardige mensen die niet weten wie hij is.

Geen van de aanwezigen heeft een idee van wat nog komen gaat.

Slechts anderhalf jaar later zal Marvin Gaye, na een door drugs en drank geïnduceerde ruzie door zijn eigen vader worden doodgeschoten.

Transit Oostende is hartverscheurend.