Veter.

-->

J.kwam.

Opgewekt als altijd zat ze eerst met haar pretoogjes op de bank thee te drinken.

We bespraken de wereld, het nieuws, en de meest recente gebeurtenissen hier.

En ook daar.

Vervolgens spraken we de volgende twee uur  in korte, gefragmenteerde gesprekjes.

Waarin ze -als altijd- mij hard deed lachen vanwege de rasechte Utrechtse uitspraken die ze deed.

Zo bespraken wij hoe je tegen je kind de vrouwelijke genitaliën benoemd.

Kordaat meldde J. dat bij hun thuis de term ‘Truus’ in zwang was geweest.

Een poos daarna kwam het soms harde werken in en aan een relatie ter sprake.

‘Wat moet je dan?’ sprak ze retorisch en keek me over de rand van haar bril schrander aan. ‘Er nog harder aan trekken?’

‘Waaraan dan? Aan Truus?’ vroeg ik.

Onmiddellijk kwam het antwoord .

‘Nee, trekken doe je aan z’n veter’.

Ze wachtte met een Toon Hermans-achtig gevoel voor timing op mijn harde lach en vervolgde met een ‘ja toch?’-gebaar haar bezigheden.

Er kwam een ander verhaal voorbij.

Over een vrouw ‘met een kop als  een weggooibeker’.

Daarna lardeerde ze een anekdote met de spreekwoordelijke 

‘hond-met-de-hoed’ waar ontrouwe mannen achteraan plegen te lopen.,

Tot slot raadde J. me af samen te gaan wonen.

‘Want voor je het weet, is het weer bal masqué’.

Ja.

J. kun je er wel bij hebben.

Zo aan het eind van elke week.