Welcome to the Luniverse

    Je leugens liggen nu op straat. Als de zon schijnt, worden ze hel verlicht. Regent het, dan worden ze slijmerig, als mos of alg. Niet alleen ik hoorde je leugens opnieuw. Hij hoorde het ook. Toch schaamde je je nergens voor. Geen enkele vraag heb je beantwoord. Geen enkele. Noch die van hem, noch die van mij. Je haalde letterlijk steeds je schouders op en liet drie zinnen rouleren: -daar heb ik al een keer iets over gezegd -ik heb geen zin om erover te praten -daar weet ik niets meer van. De armzalige munitie van een leugenaar. Die een schot hagel lost. Maar geen doel treft. Toen ik je lang aankeek, deed je er alles aan om mijn blik te ontwijken. Je nam slok na slok van je als stevig houvast meegebrachte fles water. Dorst had je niet. Grip had je nodig. Op jouw glibberige pad dat onvermijdelijk naar beneden leidde. Tegen al je verwachtingen in. Tegen al je duistere verachting in. Je waterfles was je schraag. Hij hielp je nie...

         Daar lag het boek. Op de grote tafel in de kringloop ,waar de hitte van buiten nog niet was doorgedrongen. Een kloek,rood boek was het.  Met -in gele diepdruk- de tekst ‘Kleine Sjang’. Plotseling was het enkele jaren terug in mijn hoofd. De uitvaart van E. Die ze nog helemaal zelf had geregeld en bedacht. Waarbij haar moeder een stukje voorlas uit ‘Kleine Sjang’. En vertelde dat E. vlak voor haar overlijden een tatoeage had laten zetten naar een illustratie uit dit boek. Nooit had ik het boek gezien. Nooit de tekening die later een inktmerk op de arm van E . zou worden. Waarmee ze begraven zou worden op de plek waar ik haar nog steeds   gedag kom zeggen. Ik pakte het boek op. Een hele oude uitgave, ergens uit de jaren vijftig. Ik liet de gelige pagina’s door mijn vingers ritselen. Bekeek de prachtige tekeningetjes die in enkele pennenstreken een jongetje, een paar huizen , een gezicht verbeeldden. En daar zag...

  Ooit droomde ik enkele malen exact hetzelfde. Op een grote vlakte droom-wandelde ik langs manshoge bomen. In elk van die bomen zat een holte. Waarin- zo zag ik in die terugkerende droom- dode lichamen werden geplaatst. Ze werden er met de voeten eerst in neergelaten, via het gat. Waarna de stijve lichamen vanzelf naar beneden zakten in de holte. Ik droomde veel, vroeger. Ook dromen die steeds terugkeerden. Maar deze stopte gelukkig na een keer of vier. Gister ontving ik van M. op de stoep voor haar huis een van de prachtigste giften die ze me ooit gaf. M. reisde veel in haar leven. Haar woning is een museum vol schatten uit Egypte, Griekenland, India, Indonesië . Haar geheugen een databank vol gedetailleerde verhalen uit een wereld die niet meer bestaat. Ze geeft mij en Meisje M. met regelmaat een stuk uit haar prachtige verzamelingen; een handbeschilderd doosje van gelakt papier maché, Een turquoise stenen scarabee. Een zilveren speld in de vorm van een or...

  Praten. Maar niet met mij. Loeren. Maar niks meer zien. Vissen. Maar niks vangen. Dissen. En tevreden zijn met niks. Verhalen ophangen. Maar de waarheid niet spreken. Elkaar liken. Maar niks voelen. Likken. En trappen. Slijmen. En niets slikken. Alles voor de Bühne. Niks voor echt. Poeslief naar buiten. Keihard van binnen. Nooit sorry zeggen. Wel je wonden likken ten overstaan van derden. Zelf aangebrachte strepen rood. Geen bloed in jouw aderen. Geen ziel in je lijf. Koude sneren. Lege woorden. Dode blikken. Oorverdovende stilte in jou. Ik wens je geluk. Je verdient veel liefde. Warmte in je koude hart. Oprechte vrienden. Die zien wie je bent. En waarvan iets te leren valt.

  Er is dit meisje. Klein van stuk, met een gezichtje zo perfect alsof het een schilderij is. Huid van porselein, ogen zwart. Een stem, hees van zacht spreken. Zij verbergt haar gezicht achter haar handen, achter de rand van haar sweater. Schuin achter een stukje capuchon. Zij glijdt onder de dekens als ik dag kom zeggen. Uit beeld wil ze. Steeds maar uit beeld. Tweemaal kwam ze lang logeren. Tweemaal liep ze onmiddellijk daarna weg van het pleeggezin waar ze woont. Zo de donkere nacht in van deze stad. Naar het stationsgebied waar je je goed verstoppen kunt tussen rails en gebouwen. Grijze schaduwen en zwart verdriet. Tegen niemand spreekt ze over wat ze voelt. Maar er moet een samenhang zijn tussen hier logeren en dan daar weglopen. Gisteren vertelde ze er iets over aan Meisje M. Het was een glimp, een inkijkje in een inktzwarte achtergrond. Meteen daarna stuurde ze mij een app waarin ze haar excuus maakt voor dingen die geen sorry verlangen. En waari...

  (geschreven op 5 mei 2020) Gister herdachten we de doden. Ik dacht aan Jan Marinus van 't Hof. In de meidagen van 1940 vocht hij als sergeant op de Grebbeberg. Samen met leden van zijn compagnie is hij door de Duitsers bij villa Huize Rust wat aan de Grebbeweg op 13 mei gevangengenomen en in de tuin van het huis geëxecuteerd. Hij was pas 27 jaar. Zijn ouders hoorden enkele weken daarna van de dood van hun zoon. In de krant De Graafschapsbode van 7 juni 1940 stond dit bericht: "Met zekerheid kan thans worden medegedeeld, dat bij den strijd aan de Grebbelinie als sergeant bij de mortieren op Tweeden Pinksterdag de grenscontroleur J.M. v. 't Hof is gesneuveld en aldaar tevens is begraven. De heer Van 't Hof was voor den vreemdelingendienst gestationeerd als grenscontroleur te Netterden. Hij stond bekend als een humaan en plichtsgetrouw ambtenaar, die bij allen, die hem kenden, gezien was om zijn behulpzaamheid en zijn opgewekt karakter. Zijn ouders, die te Nijmegen wo...

  Ik weet het. Ik ben niet de gemiddelde lezer. Ik ben journalist, copywriter en ghostwriter. Taal is, zeg maar, mijn ding. Daarenboven ben ik de 50 al gepasseerd, dus zogenaamd niet meer salonfähig waar het modernigheden zou betreffen. Toch kreeg ik ruim kippenvel tot op de huig van hetgeen ik zojuist las op de website van tijdschrift Linda. Op Linda.nl staat een lifestylerubriek waarin mode besproken wordt. Stijn de Vries , presentatreutel van onder andere tv-programma Spuiten en Slikken heeft zich inmiddels opgewerkt tot spokesperson voor, nou ja, zeg maar elk onderwerp dat hip en happening is. Hij mag op Linda.nl zijn plasje doen. Ditmaal over de kledingstijl van zangeres Anouk. Bij tien foto's mocht hij een klein commentaartje schrijven. Zijn eerste regel tekst bij de eerste foto: 'Ik ga hier dus heel lekker op'. Ik heb ongeveer twintig seconden naar deze zin zitten staren. Waarna een aantal onaangename gevoelens naar boven borrelden. Het kipp...