Ik weet het.
Ik ben niet de gemiddelde lezer.
Ik ben journalist, copywriter en ghostwriter.
Taal is, zeg maar, mijn ding.
Daarenboven ben ik de 50 al gepasseerd, dus zogenaamd niet meer salonfähig waar
het modernigheden zou betreffen.
Toch kreeg ik ruim kippenvel tot op de huig van hetgeen ik zojuist las op de
website van tijdschrift Linda.
Op Linda.nl staat een lifestylerubriek waarin mode besproken wordt. Stijn de
Vries, presentatreutel van onder andere tv-programma Spuiten en Slikken heeft
zich inmiddels opgewerkt tot spokesperson voor, nou ja, zeg maar elk onderwerp
dat hip en happening is.
Hij mag op Linda.nl zijn plasje doen.
Ditmaal over de
kledingstijl van zangeres Anouk.
Bij tien foto's mocht hij een klein
commentaartje schrijven.
Zijn eerste regel tekst bij de eerste foto: 'Ik ga
hier dus heel lekker op'.
Ik heb ongeveer twintig seconden naar deze zin zitten staren.
Waarna een aantal
onaangename gevoelens naar boven borrelden.
Het kippenvel omhoog begon te
kruipen.
En ik mij bedacht hoe het toch in godsvredesnaam mogelijk is dat er
hordes afgestudeerde journalisten staan te trappelen op mogelijkheden hun
schrijftalent ten toon te spreiden.
Terwijl domweg gekozen wordt voor een jongetje dat zich online overal waar
mogelijk presenteert als het Orakel van Delphi.
Dat in onnoemelijk lelijk
taalgebruik mag oreren dat het een lieve lust is.
Daarbij niet gehinderd door
enige kennis van zaken dan wel taalkundig vermogen om een en ander op een
fatsoenlijke manier te verwoorden.
Ik kan er veel over zeggen.
Maar ik het laat
het bij dit: 'Ik ga hier dus niet lekker op'.
Vanaf de start kent mijn leven veel verlies. Er was een voortdurende derving aan liefde, aandacht, begrenzing. Zelfs fysiek verloor ik: mijn gezondheid aan een DNA fout. Kansloos vanaf het begin. Nu een grote liefde weggevallen is, begrijp ik wat mij te doen staat. En ik doe het. Met heel mijn hart. Al 47 dagen. Ik omarm de pijn met al mijn aandacht. Concentreer mij op het verlies, ik ervaar het verdriet. Ik zie de noodzakelijkheid van alles. En heb lief wat er gebeurt: de tranen, de diepe stilte, de pijnlijke herinneringen. Plus al het moois dat mijn geheugen me voor de voeten werpt. Wat hier gebeurt, is het liefhebben van wat is . Want alles wat is, is een onlosmakelijk deel van mijn bestaan. Ik maak een studie van wie ik was. Observeer de transformatie die langzaam plaatsheeft. Ik lees. Ik leer. Ik beschouw. Keer terug naar mijn binnenste. Dit deel van mijn leven roept mij op een andere houding aan te nemen. Om de totaliteit van mijn bestaan, inclusief alle ...

Reacties
Een reactie posten