Musea

 

Ooit droomde ik enkele malen exact hetzelfde.
Op een grote vlakte droom-wandelde ik langs manshoge bomen. In elk van die bomen zat een holte. Waarin-zo zag ik in die terugkerende droom- dode lichamen werden geplaatst. Ze werden er met de voeten eerst in neergelaten, via het gat. Waarna de stijve lichamen vanzelf naar beneden zakten in de holte.

Ik droomde veel, vroeger. Ook dromen die steeds terugkeerden. Maar deze stopte gelukkig na een keer of vier.

Gister ontving ik van M. op de stoep voor haar huis een van de prachtigste giften die ze me ooit gaf. M. reisde veel in haar leven.
Haar woning is een museum vol schatten uit Egypte, Griekenland, India, Indonesië . Haar geheugen een databank vol gedetailleerde verhalen uit een wereld die niet meer bestaat.
Ze geeft mij en Meisje M. met regelmaat een stuk uit haar prachtige verzamelingen; een handbeschilderd doosje van gelakt papier maché, Een turquoise stenen scarabee. Een zilveren speld in de vorm van een orchidee.

Gister gaf ze mij plotseling een hoornen vogeltje.
De rug gekromd, de snavel naar de tenen toe gebogen, is het vogeltje van een ontroerende schoonheid. Ik was verbaasd over dit fantastische cadeau. Want ik hou zo van vogels. Kleine boodschappers zijn het tussen Hier en Daar. Levend tussen hemel en aarde belichamen ze de ziel. 

Ik  vroeg M. naar de herkomst van dit bijzondere vogeltje.
Het kwam uit Sulawesi, het Indonesische eiland Celebes. Waar M. het in de jaren vijftig zelf had gekocht. ‘ Ik was 44 jaar toen’ zei ze. ‘maar de mensen van wie ik het kocht waren zelf al heel oud, bijna 80 jaar. Dus waarschijnlijk is dit vogeltje echt heel oud. I want you to have it. It will make me happy to know it is with you’.

Ze vertelde over de gebruiken van de mensen op Celebes. Een ervan deed mijn mond openvallen. Op Zuid Sulawesi bestaat een bijzonder en voor ons Europeanen wat macaber begrafenisritueel. Vroeger hadden de bewoners daar de gewoonte om overleden baby’s die nog geen tandjes hadden, te begraven in een verticale holte in bomen. Naar verloop van tijd groeide de boom om het lijkje heen. De gedachte hierachter was dat de boom de ziel van de kinderen zou beschermen tegen kwade geesten.

Op een stoep in Utrecht kwam ineens van alles bij elkaar. Van vogels die boodschappers zijn tot een onverklaard gebleven droom die werkelijk waar bleek te kunnen zijn.
Over tijd, ruimte en verstand heen, vliegen meer dan alleen gevederde dieren.
Energie, verhalen en ervaringen zijn vrij als een vogel.
Ze reizen ongezien over continenten en vinden grond in iemands geest.
De Vogel staat sinds gister op mijn kast.
Naast De Engel van mijn moeder.
En Het Hart van T.
Het is een klein museum.
Een nieuw museum.
Dat van De Ongederfde Levensvreugde.