Welcome to the Luniverse

 Wonend in een gemiddeld grote stad, maak je in de loop van 38 jaar kennis met diverse paradijsvogels. Meestal zijn het de mensen die zich aan de rafelrand van de samenleving bevinden. Dak-of thuislozen, mensen met een psychiatrisch verleden. Zwervers. Allemaal zijn ze, net als jijzelf, bewoners van die stad. Waarin het leven zich sneller en sneller is gaan afspelen. Vanuit je ooghoek neem je ze waar, de dwarsfluit spelende oude man op zijn bankje op de Oudegracht. De forse man met baard, rode pet en herdershond op Hoog Catharijne, lang voordat dat verbouwd werd tot een glanzend spiegelparadijs. Winston, voormalig vriendje van E. Die verslaafd leefde in de krochten van datzelfde winkelcentrum, hosselend tussen de laadplatforms, in de nacht. De vrouw met de lange trenchcoat en de riekende koek van haar, achterin de nek. De getinte vrouw met kort haar en geen tanden die lachend naar niemand in het bijzonder bedelt als je op het terras zit. Onverstaanbaar tot je spreekt als je haar wa...

 In de wachtkamer van de afdeling plastisch chirurgie van het ziekenhuis zat een handvol mensen. Twee oudere mannen   waarvan er één met een pijnlijk gezicht over zijn handgewricht wreef, een jonge scholiere met haar moeder. Het was zo vroeg, dat de lampen in de hal net aan werden gedaan toen ik de wachtkamer betrad. Nadat ik een poosje in de meegebrachte krant had gelezen, arriveerde een meisje van een jaar of zestien. Haar lange donkere haar zat verstopt onder een hoodie . Ze ging niet onzacht zitten op de stoel schuin tegenover mij. Strekte haar benen.   En sloot onmiddellijk haar ogen in haar prachtige gezicht. Het leek of zij in diepe slaap was. Haar moeder zette zich naast haar. Even donker haar. Een oosters uiterlijk. Syrië. Turkije, misschien. Zij bekeek vacatures op haar telefoon. En hield haar zich slapend houdende dochter voortdurend op fluistertoon op de hoogte van haar bevindingen. Die gaf geen enkele reactie. Met gesloten ogen leek ze te doen wat ze zoj...

  Er doet een verhaal de ronde. Over mij. Het klopt van geen kant. En dat is met de feiten te verifiëren. Maar de mensen die het verhaal bedacht hebben en verspreiden, hebben er nog nooit met mij over gesproken. Toch vinden ze het comfortabel de leugen te blijven delen. Dat is nou eenmaal een kenmerk van roddelen. Degene over wie het gaat wordt nooit betrokken in het gesprek. Aan hem of haar wordt niets gevraagd. Je krijgt domweg geen stem. Maar aan insinuaties en verdachtmakingen komt altijd een einde. Het is namelijk doodgewoon de tijd, die het verhaal om zeep helpt. Belangrijker nog: degene die mijn goede naam schaadt, zet zichzelf te kijk. Mensen die een verhaaltje ophangen over een ander zonder bij diegene  feiten te verifieëren, betonen zich als wraaklustig. Ze zijn zo diep onzeker dat ze over de rug van een ander middels een roddel waardering proberen te scoren bij hun willige gehoor. In alle gevallen gaat het om mensen die gebrek aan zelfvertrouwen hebben en onzeker zi...

  Als je je ooit, op een grijze dag, verloren voelt in een grote stad, alleen tussen mensen die niet op of om kijken, maak dan een wandeling. Kies je weg zorgvuldig langs een smal wandelpad Waar je elkaar nauwelijks passeren kunt. Zodat de een of de ander nog voor het voorbij komen oogcontact zal maken. Om hond, wandelstok of voeten doenlijk te laten passeren. Stoppen zul je en je ogen zullen automatisch die van de tegenligger zoeken. Voor je zal een mens staan, de ogen gericht op de jouwe. Het gezicht vriendelijk, de stem zacht. Hallo zul je jezelf horen zeggen en de ander groet je terug. Dan buigen jullie lichamen zich ietsjes zijwaarts vanaf de schouders. Smal maak je je. Met plezier. Voor de ander, die jou eventjes zag. En die diens wandeling vervolgt zoals jij. Met een licht hart. En een kleine, nauwelijks zichtbare glimlach op de snuit.

Ik herinner me de Vara-presentatrice voor wie ik werkte. Favoriet van bijna 18 miljoen Nederlanders. Poeslief naar de buitenwereld.Onkundig, onzeker en vals naar de redactie die voor haar rende en vloog. Op die redactie was ik de enige die me naar haar uitsprak over het door haar stelselmatig niet lezen van de gemaakte verslagen waarover ellenlange vergaderingen gevoerd werden.En die leidden tot grove fouten tijdens de opnames.Haar huichelachtige mental coach en zijzelf sloegen onmiddellijk toe. De dag erna werd mij ontslag aangezegd. De grond ervoor werd me niet duidelijk gemaakt. Waarna ik een advocaat inschakelde en het ontslag met succes aanvocht. Ik herinner me  een fat van een directeur van een zichzelf feliciterend reclamebureau. Naar de buitenwereld poeslief. Onkundig, onzeker en wreed naar het voltallige personeel van hoog tot laag dat in de broek scheet voor de woede-uitbarstingen van de omhooggevallen pseudo-nazi. Ik was de enige werknemer  die zich  naar hem u...

  Drie doden dienden zich aan vandaag. Het waren de getalenteerde jongen die de fatale vergissing maakte aan het begin van deze lente. De soldaat die op de Grebbeberg door de Duitsers is geëxecuteerd. En E., die in 2018 in de lente overleed. Ze reisden met me mee toen ik naar het Singer in Laren reed. De tentoonstelling die ik wilde zien bereikte ik niet. Ik belandde in het miljonairsdorp op het moment dat Sinterklaas zijn intrede deed. Er was met geen mogelijkheid een parkeerplek te vinden in het hele Schapendorp. Jeeps, Lamborghini’s en Porsches reden rondjes van de Oude Brink tot aan het Zevenend. Nergens was plek. Jongens in hockeytenue filmden met hun IPhones het voorbijrijden van de stoet ronkende gouden koetsjes. Ik veranderde van koers en reed naar de kringloopwinkel in een naburig dorp. Daar lag een keramieken Heilig Hart met een gouden vlam boven de taupekleurige hartvormige kern . Een echte milagro, nooit eerder gevonden, in geen enkele tweedehandswinkel. Een puntgaaf ha...

De waarnemend huisarts was wezenloos. Als een robot stond ze in de deuropening, zonder een hand te geven liet ze mij passeren, de spreekkamer in. Ze zei iets onverstaanbaars toen ik langs haar bleke gestalte naar binnen stapte. Ik had haar nog nooit ontmoet. Zij kende mij ook niet. Volkomen gespeend van elke vorm van contact staarde ze me aan. In diepe stilte. Zo ver mogelijk als maar kon zat ze weggedoken in de stoel achter het bureau in de huisartsenpraktijk van mijn vaste huisarts die afwezig was.   Ik had plaatsgenomen op de punt van de stoel en had mijn aangedane hand op de rand van het bureau gelegd. Ik wees naar de plek en de ontsteking die daar zat. Vroeg of ze wist van het bestaan van de zeldzame ziekte waaraan ik lijd. Oorzaak van talloze ontwrichtingen en ontstekingen. Ja , ze kende de naam. Maar ik ben geen specialist , was het korzelige antwoord. Nog steeds zonder naar mijn hand te kijken staarde ze me aan. Ik wees op het verdikte gewricht en de rode verkleuring. Ze k...