Welcome to the Luniverse

  Raymond Carver was een Amerikaanse schrijver. Korte verhalen schreef hij. Waarin geen woord, komma, punt teveel stond. De stem die doorklonk in zijn verhalen is afgemeten en verstild. En lokt je mee, net onder de oppervlakte van het dagelijks bestaan. Daar, waar de duistere dingen die ongezegd blijven, zich roeren. Carver’s verhalen hebben een verpletterende impact. En tonen een man die extreem gevoelig moet zijn geweest. Zijn dochter Chris kent een andere Carver. ‘ We'd sit down to the dinner table’ -zegt ze in Raymond Carver: An Oral Biography door Sam Halper - 'and my dad would be drunk and he'd start egging my brother on. He'd have my brother in tears. One time he started badgering me, and I picked up a hot roller set and tossed it through the sliding glass door...’ Soms is fictie gekker dan het echte leven. Soms niet.

Zijn vermomming was briljant.   Door de bruinlederen loafers, de wollen Pringle-trui, de rode bandplooibroek en de grijze gedistingeerde krullen, leek hij op een oogarts. Een chirurg. Een opticien, op zijn minst. Zijn vrouw verraadde hem een beetje.  Met het uiterlijk van een Roemeense huishoudster en de geslagen hondenblik van een vrouw die zich al jaren in openbare gelegenheden kapot schaamt voor haar man, kende ze haar plaats. Ze at haar soep met neergeslagen ogen.  En negeerde het publiek dat aan belendende tafeltjeshet hoofd om de beurt richting haar echtgenoot draaide. Om te kijken wat er gaande was, dat uur dat haar man   zijn maaltijd nuttigde. In de stilte die tijdens de hele voorstelling duurde, was elke op-en aanmerking die haar echtgenoot plaatste tegen de serveerster en de chef, van a tot z te volgen. Het begon ermee dat hij de wijn proefde en vervolgens om de fles vroeg.  Na hoofdschuddende bestudering van het etiket ...

F.vroeg me, of ik gelovig was. Dit is wat ik hem schreef: ‘Ik ben altijd graag in kerken geweest. Vanwege de stilte en de rust die daar zijn. Ik geloof zelf niet. Maar het ontroert me erg, mensen te zien die gelovig zijn. Ik weet niet waarom. Het is zo. Ik ben met meisje M.heel veel naar de kerk geweest. Vanaf haar eerste jaar. Een prachtige Rooms Katholieke Basiliek was het. En we kwamen vooral om te kijken naar het preekgestoelte daar. Dat is een -uit een Antwerpse schuilkerk afkomstige- enorme kansel van hout. Gemaakt rond 1780. Afgebeeld staat de Heilige Franciscus die tot de dieren sprak 'toen de mensen niet meer naar hem wilden luisteren'. Achter, naast en om hem heen een boom met daarin en daaronder uit hout gesneden levensgrote dieren; pauw, konijn, schaap, aap, duif. Dat preekgestoelte was een walhalla voor kleine en ook grote meisjes. Meisje M. vond het er zo heerlijk, ze wilde nooit weg. We waren daar dan helemaal alleen, op een doord...

Er is iets niet in orde. Iets is   er grondig mis. Verschoven is een rangschikking. Een volgorde is door elkaar geschud. Mijn vader is een maand geleden gestorven. En sindsdien klopt mijn hart voor twee. Hard en luid maar rustig bonkt mijn hart in mijn borstkas. Ik tel de slagen. Nooit eerder deed ik dat. Ik voel mijn hartslag resoneren in alles in mij. Ik leef, ik leef, ik leef bonkt mijn bloed op het ritme van mijn hartenklop   tegen mijn binnenste. Toch is iets niet in orde. Want hoewel ik leef, is mijn vader er niet meer. De opstelling klopt niet. De structuur van de dingen is weg. De verdeling is door elkaar gegooid en de schikking van de zaken van het leven is voorgoed veranderd. Ik zit en ik luister slechts. Steeds opnieuw ontdek ik hetzelfde: het is erg stil in mij. Ik hoor mijn hart, het bloed ruist in mijn oren. Dat is het Zo rustig was ik nooit. En dat is niet in orde. Ik herinner me alles. Tot de laatste ha...

Bram Moszkowicz heeft negen levens. En in elk leven blijkt hij zich steeds opnieuw, als een ezel, aan dezelfde steen te stoten. Om aansluitend als de spreekwoordelijke Fenix uit de as te herrijzen. Waarna vervolgens een hernieuwde crash volgt. Bram heeft nu opnieuw problemen met de Belastingdienst.  De oud-advocaat heeft geen belasting betaald over de inkomsten uit zijn bedrijf waarin hij onder meer zijn media-optredens onderbracht. Dat blijkt uit het faillissementsverslag van de Amsterdamse rechtbank van het bedrijf Chatan bv., Moszkowicz' bedrijf,  dat vorige maand failliet werd verklaard. In Chatan bv kwamen de inkomsten binnen van zijn televisieoptredens in  onder meer RTL Boulevard, de verkoop van zijn boek Maffiamaat uit 2014  en zijn rol in een reclamespot van Robijn.  Moszkowicz richtte het bedrijf op nadat hij in 2013 door de Orde van Advocaten van het tableau werd geschrapt. Uit het verslag blijkt dat het bedrijf ov...

  In de kringloopwinkel was het niet druk. Bij de boeken stond ik plank na plank rustig door te nemen. Tot er plotseling, uit het niets , een kleine vrouw naast me stond. Haar gezicht en postuur leken nog het meest op een klederdrachtpoppetje uit Oostenrijk. Een vreemd, gedateerd krullenkapsel omkranste een porseleinkleurig gezichtje. Waarop met ferme potloodstreken twee verbaasde wenkbrauwen waren getekend. Daaronder priemden twee blauwe oogjes naar mij. Zonder enige vorm van introductie vroeg ze; ‘ Zijn hier ook boeken die echt gebeurd zijn?’ Ik zette mijn winkelmandje op de grond. ‘ Bedoelt u   autobiografieën? Boeken waarin mensen opschrijven wat er in hun leven is gebeurd?’ Haar ogen lichtten op. ‘Ja’ zei ze opgelucht. Ik trok de autobiografie van Karina Schaapman van een plank   en vertelde erbij dat het thema ervan- verwaarlozing van een kind- haar misschien niet zou aanspreken. ‘ Oh ja hoor’ sprak ze gretig, alsof ik haar zojuist ...

Bijna drie jaar na haar dood reist mijn moeder nog steeds met mij mee. Soms heel dichtbij. Soms wat verder weg. Er zijn liedjes die ik niet horen kan zonder plotseling in tranen uit te barsten bij de gedachte aan haar dood. Er is haar ring om mijn vinger, de ring die ze om had toen ze stierf en die sinds haar definitieve   afscheid om mijn hand zit. Na haar dood is haar wezen meer in mij gaan weerklinken. Lijkt het. Het is of ze door te sterven, zich langzaam nu pas aan mij openbaart. Mijn zus vertelde gister kort over een van de vele dingen in mijn moeders’ leven die zwaar hebben gewogen bij de vorming van haar karakter. Over dat deel van de geschiedenis van ons land weet ik alleen wat kleine zaken die mijn moeder er sporadisch over losliet. De abrupte en traumatiserende evacuatie vanuit haar woonplaats Milsbeek in Noord-Limburg in de Hongerwinter, van de Tweede Wereldoorlog.  Met de dagenlange mars als twaalfjarige van haar huis, over de g...