Echt.

 

In de kringloopwinkel was het niet druk. Bij de boeken stond ik plank na plank rustig door te nemen.

Tot er plotseling, uit het niets , een kleine vrouw naast me stond.

Haar gezicht en postuur leken nog het meest op een klederdrachtpoppetje uit Oostenrijk. Een vreemd, gedateerd krullenkapsel omkranste een porseleinkleurig gezichtje.

Waarop met ferme potloodstreken twee verbaasde wenkbrauwen waren getekend.

Daaronder priemden twee blauwe oogjes naar mij.

Zonder enige vorm van introductie vroeg ze; ‘Zijn hier ook boeken die echt gebeurd zijn?’

Ik zette mijn winkelmandje op de grond.

‘Bedoelt u  autobiografieën? Boeken waarin mensen opschrijven wat er in hun leven is gebeurd?’

Haar ogen lichtten op.

‘Ja’ zei ze opgelucht.

Ik trok de autobiografie van Karina Schaapman van een plank  en vertelde erbij dat het thema ervan- verwaarlozing van een kind- haar misschien niet zou aanspreken.

‘Oh ja hoor’ sprak ze gretig, alsof ik haar zojuist vroeg of ze appel-of bosbessentaart had gebliefd.

‘Zal ik even met u verder kijken of er nog een ander boek is dat echt gebeurd is?’ bood ik aan.

De frêle verschijning stapte achter me aan, de hoek om. Naar de romans.

Ik wees haar op ‘Bezonken Rood’ van Jeroen Brouwers en vertelde dat dat ging over de ervaringen van de schrijver in het Jappenkamp. 

'Mijn ex-man heeft in zo’n kamp gezeten ,die neem ik mee’ ,zei ze.

‘Die boeken van Daphne Deckers, zijn die ook echt gebeurd allemaal?’ vroeg ze plotseling dringend. 

Er was geen boek van Deckers te zien.

Ik beaamde dat alles waar Deckers over schreef uit het leven van de tv presentatrice gegrepen was.

Aansluitend wees ik haar op een autobiografie van Toon Hermans.

‘Ooh, daar ben ik dol op, Toon Hermans’ sprak ze. ‘Vooral dat boek van hem, kom hoe heet het, De Eeuw Van Mijn Vader, dat vond ik zo mooi!’

Ik trok nog een boek uit de kast en las de achterkaft.

‘Dit gaat over een vrouw die vertelt over de tijd dat ze anorexia had’ begon ik.

‘Heb ik ook gehad’ ,onderbrak de kleine vrouw mij kordaat en pakte het boek uit mijn handen.’Die neem ik ook’.

Ze bekeek de oogst; drie boeken met de psychische zwaarte van een pallet bakstenen.

Ze bedankte me hartelijk en zette lichtvoetig op haar korte snelle beentjes, koers naar de kassa.

Ik pakte mijn mandje en vervolgde mijn weg. 

Even vlug als ze gekomen was, was dat kleine mensje verdwenen. 

Ik vroeg me af, of het eigenlijk wel echt gebeurd was.