Kerk.

F.vroeg me, of ik gelovig was.

Dit is wat ik hem schreef:

‘Ik ben altijd graag in kerken geweest. Vanwege de stilte en de rust die daar zijn.

Ik geloof zelf niet. Maar het ontroert me erg, mensen te zien die gelovig zijn.

Ik weet niet waarom.

Het is zo.

Ik ben met meisje M.heel veel naar de kerk geweest.

Vanaf haar eerste jaar.

Een prachtige Rooms Katholieke Basiliek was het. En we kwamen vooral om te kijken naar het preekgestoelte daar.

Dat is een -uit een Antwerpse schuilkerk afkomstige- enorme kansel van hout.

Gemaakt rond 1780.

Afgebeeld staat de Heilige Franciscus die tot de dieren sprak 'toen de mensen niet meer naar hem wilden luisteren'.

Achter, naast en om hem heen een boom met daarin en daaronder uit hout gesneden levensgrote dieren; pauw, konijn, schaap, aap, duif.

Dat preekgestoelte was een walhalla voor kleine en ook grote meisjes.

Meisje M. vond het er zo heerlijk, ze wilde nooit weg.

We waren daar dan helemaal alleen, op een doordeweekse middag, niemand te zien.

Ze drukte haar oor tegen de luidsprekers bij de trappen naar het middenschip waar zacht klassieke muziek door klonk.

Ze zat er een poos, naast mij, op die koude marmeren treden.

Helemaal stil, haar armpjes om die grote luidsprekers.

Luisterend.

Dan wilde ze opgetild worden, op ooghoogte alle dieren bekijken bij Franciscus.

Grote vreugde bij het steeds opnieuw ontdekken, daar in die boom, van de duif met de druif in zijn bek.

Daarna in de Mariakapel kaarsjes op steken.

Mocht ze zelf de muntjes in de bak gooien, de kaarsjes pakken, ze samen met mij aansteken en vertellen voor wie elk van de kaarsjes was ( ''Voor mij!'')

Ik weet niet waarom maar dat zijn de mooiste herinneringen aan mijn tijd, daar.

Die gigantische basiliek, die kaarsjes, de tijd met haar, dat mysterieuze spreekgestoelte.

De vriendelijkheid van de mensen daar.