Welcome to the Luniverse

  Het begon er mee dat de zon niet scheen toen ik de deur uitging. En ik toch mijn zonnebril op mijn hoofd zette. Die overigens toch handig van pas kwam toen de zon eventjes heel fel scheen, op de heenweg. Op de fiets. Ik paste wat kleding. Rekende een truitje af. En ging vervolgens met de roltrap naar de kelder, het plastic zakje met de nieuwe aankoop onder mijn arm geklemd. In de kelder   neusde ik wat rond. Tot het ineens, uit het niets, tot mij kwam. Haarscherp, als was het een foto, zag ik dat mijn zonnebril nog op het plankje in het pashokje lag. Ik tastte op mijn hoofd, in mijn haar. Niks. Weg. Ik haastte me met de roltrap naar boven. In het pashokje waar ik vijf minuten eerder kleding gepast had, stond een wat oudere dame, zo zag ik door de bovenkant van het gordijn dat van gaasdoek was gemaakt. ‘Mevrouw’ sprak ik door de burka heen ‘ligt er op het plankje in uw hokje misschien een zonnebril?’ Ik zag dat ze keek. Ik zag o...

  Ik maak voor de eerste keer in haar leven vlechtjes in de lange haren van meisje M. ' Nettals oma!' roept ze verheugd. Ik leg uit dat oma altijd twee staartjes maakt. En dat ik nu twee vlechtjes maak. 'Vlechtjes. Net als Pipi Langkous. Ken jij Pipi Langkous?',zeg ik tegen meisje M. 'Pipi Langkous is al een groot meisje.' 'Echt wáár?!' is het verheugde antwoord. Daarna kijken we twee afleveringen van Pipi Langkous op  You Tube. Het is alsof ik het gisteren zag. Ik herinner me alles nog. De kleding van Pipi. Het vestje van Meneer Nilsson, de capucijner-aap. De vader van Pipi met zijn oorbel en zijn groene t-shirt. Stoere Tommie en brave Annika. Voor meisje M. is het allemaal nieuw. Als de afleveringen afgelopen zijn, gaat ze naar haar kamer en kijkt in de spiegel naar hoe zij er zelf uit ziet met haar vlechtjes. 'Nettals Pipi Langsaus' zegt ze en kijkt verliefd naar haar spiegelbeeld. ‘ Néttals Pipi...

Wat een jurk, drugs en een nieuwe interpretatie van het woord ‘zingen’ voor je kunnen betekenen, weten we sinds Marilyn Monroe ‘Happy Birthday’ zong voor de president van de Verenigde Staten. De actrice zong op 19 mei 1962 in het Madison Square Garden in New York op onnavolgbare wijze haar president en vermeende minnaar John F. Kennedy toe.  Gekleed in een voor de gelegenheid ontworpen jurk van ontwerper Jean Louis die zó strak zat dat Monroe er in genaaid werd, hijgde  de filmster zich op bijna gênante wijze door het bekende verjaardagslied. Hoe ongecoördineerd Monroe’s optreden ook mag lijken op het zwart-wit filmpje dat van het optreden bewaard is gebleven: alles eraan, inclusief de gedachteloos langs de rechterborst omhoog kruipende hand, is helemaal ingestudeerd. In minstens twee boeken staat gedocumenteerd hoe Monroe het nog geen minuut durende optreden plande en instudeerde. Ze kwam gepland te laat op het toneel....

  Meisje M. en haar mama gaan bootjes kijken. Dat doen ze altijd bij het Ledig Erf in U. Naast café De P. kun je een hele schuine hellingbaan aflopen en bevind je je plotseling op de werf, aan het groezelige water van de Oudegracht. Waar het fijn zwaaien is naar kanoërs, waterfietsers, rondvaarttoeristen en eenden met hun kuikens. Maar vooraleer meisje M. en haar moeder die baan op of af zijn, volgt altijd dit. Meisje M. gaat voor haar moeder staan. Vouwt de armen voor de kleine borstkas en stelt: ' Ikkah eerst. Jij strakst'. Haar moeder zegt dan altijd:  'Ja. dat spreken we af. Jij eerst. Dan mama'. En daar gaat ze, gespannen achterom kijkend. En altijd is haar moeder dan een paar stappen ver. 'Nee-hee!' roept meisje M. dan lachend. 'Ikkah eerst, en jai stra-hakst!!' 'Ja' , zei haar moeder vandaag, 'Jij bent het eerst, en ik ben het strakst!'.

Het was natuurlijk mijn eigen schuld. Ik had haar al zien kijken naar De Octopus, hoe die gillende mensen hoog boven de kermis rondjes liet draaien en weer naar beneden liet zoeven. En vice versa. Ze had gebiologeerd staan kijken. En toen ik haar mee wilde nemen naar de peuterattractie- een in treintjesformatie langzaam achter elkaar aanrijdende stoet autootjes - wees ze op de gillende mensen in De Octopus en zei beslist: ‘Nee mama. Ik wil dah in’. Ze was niet te vermurwen. Ook niet toen ik zei dat dat voor grote kinderen was. Dat ze er bang in zou worden. Dat we het niet zouden doen. Ze trok me gewoonweg zwijgend mee terug richting de attractie. En ik dacht: laten we het maar proberen. Ik heb haar wel meer zien doen dat niet bij haar leeftijd past. Het grijnzen duurde precies de volle tien seconden dat De Octopus met haar en mij erin een eerste rustige rondje draaide. Toen werd de gang er pas goed in gezet. En zette meisje M. het op een onbedaarlijk huil...

  Dat de showbizz voornamelijk bestaat uit klatergoud, dat wisten we. Maar dat je in twaalf jaar ‘huwelijk’   de schone schijn zo uitstekend weet op te houden als Ruud en Estelle Gullit, dat verdient toch echt een medaille. De Telegraaf tekent vanochtend op uit de -met fillers wat groter gemaakte - mond van Estelle, wat de reden van haar scheiding van Gullit is. Dat showbizz-nieuwtje sloeg voor vriend en vijand afgelopen woensdag in als een bom. Totaal onverwacht. En niemand had het zien aankomen. De bijna ex-voetbalvrouw is verliefd geworden op kickbokser  Badr Hari. En niet voor niets. Want volgens Estelle had Ruud   affaires. "Altijd al. En natuurlijk wist ik daarvan. En natuurlijk werd het door hem ontkend" , vertelt ze in het dagblad. Negen maanden geleden ontstond iets tussen Estelle en Badr, waarna ze Ruud vorige week meldde te willen scheiden. "Aan de keukentafel waar ik zo lang alleen gezeten heb" , vertelt ze met gevoel v...

Lang telefoongesprek met F. uit A. Over De Liefde. Gescheiden zijn. Auschwitz. De loopgravenoorlog in Verdun. Amerikaanse veteranen ontmoeten in Normandië. Het bloedbad van Nanking. De veiling in Keulen. Boeken lezen die niet goed voor je zijn. Nachtmerries krijgen. Nee. Het is zeker geen verloren middag.