Acteren.

Wat een jurk, drugs en een nieuwe interpretatie van het woord ‘zingen’ voor je kunnen betekenen, weten we sinds Marilyn Monroe ‘Happy Birthday’ zong voor de president van de Verenigde Staten.

De actrice zong op 19 mei 1962 in het Madison Square Garden in New York op onnavolgbare wijze haar president en vermeende minnaar John F. Kennedy toe. 

Gekleed in een voor de gelegenheid ontworpen jurk van ontwerper Jean Louis die zó strak zat dat Monroe er in genaaid werd, hijgde  de filmster zich op bijna gênante wijze door het bekende verjaardagslied.

Hoe ongecoördineerd Monroe’s optreden ook mag lijken op het zwart-wit filmpje dat van het optreden bewaard is gebleven: alles eraan, inclusief de gedachteloos langs de rechterborst omhoog kruipende hand, is helemaal ingestudeerd.

In minstens twee boeken staat gedocumenteerd hoe Monroe het nog geen minuut durende optreden plande en instudeerde.

Ze kwam gepland te laat op het toneel.

Ze klonk expres alsof ze gerend had en nog slechts buiten adem hijgend kon zingen omdat ze te laat was.

Ze deed- kortom- een perfecte imitatie van de vrouw die ze tot in de puntjes geperfectioneerd had; de sexy, verleidelijke actrice.

De verleidster.

De seksbom.

De mythe.

Foto’s van een repeterende Monroe, diezelfde dag in Madison Square Garden, tonen het bewijs.

Die laten de echte vrouw zien achter het masker van glamoureus kindvrouwtje.

Daar staat ze.

Nog niet gestyled, opgemaakt, gekapt of in haar twaalfduizend dollar kostende glitterjurk genaaid.

De belichting is slecht, ze draagt een bril.

Haar niet gecoiffeerde haar zit –slordig weggestopt- onder een ouwelijk makende hoofddoek.

Op haar welgevormde neus prijkt een onflatteuze bril. 

Daar staat ze, en voor de ontelbaarste maal die weken zingt ze Happy Birthday.

Repeteert ze het hijgen.

Oefent ze het sexy kijken.

Doet ze keer op keer dat kunstje van het verleidelijk en zwoel bewegen.

Precies zoals ze het straks zal doen vanavond.

Eén hand licht opkruipend langs haar boezem.

Het enorme publiek aansporend tot meezingen met een welgemikte, gepassioneerde zwaai van haar gebalde vuisten.

Straks –precies op tijd- zal  lang genoeg wachten zodat ze exact te laat opkomt.

En strak getimed zal ze dan de stola laten zakken en de zaal een blik gunnen op haar sensationele jurk.

Maar nu nog niet.

Nee.

Monroe was geen slechte actrice.

Ze was geniaal.