Doorgaan naar hoofdcontent

Opstaan.


Oud-president van Egypte, Hosni Mubarak, is vandaag veroordeeld tot een levenslange gevangenisstraf.
Daarmee heeft de zeer bejaarde dictator relatief geluk gehad. 
Tegen hem was namelijk de doodstraf geëist.
Mubarak wordt overgebracht naar de Torah-gevangenis, in het zuiden van Caïro. 
Daar zal hij de levenslange gevangenisstraf uitzitten.
Da’s een hele stap terug.
De afgelopen maanden werd de oud-president van Egypte namelijk gevangen gehouden in de presidentiële suite van een ziekenhuis aan de rand van Caïro. 
Volgens zijn behandeld artsen is Mubarak zwak en heeft hij gewicht verloren omdat hij weigerde te eten. 
Bovendien zou de oud-leider lijden aan een zware depressie.
En dat vind ik nou zo gek.
Mubarak leidde Egypte maar liefst dertig jaar lang: van 1981 tot 2011. De voormalige luchtmachtofficier moest vorig jaar vertrekken wegens massale stakingen en protesten tegen zijn bewind.
Daarna is hij aangeklaagd voor corruptie en betrokkenheid bij het –gedurende de protesten op onder andere het Tahrirplein in 2011- laten doodschieten van circa 850 betogers.
Kijk.
Altijd ga je rechtop, nooit een dag ziek, met ijzeren hand tot en met je 83e vrolijk voort.
En als je dan van je troon wordt gestoten door je eigen mensen, ben je ineens voortdurend ziek, zwak en misselijk. 
Depressief, zelfs.
Het proces tegen de oud-president –ook wel de laatste farao genoemd- verliep moeizaam. 
Hij meldde zich vaak ziek. 
Volgens sommigen lag hij na zijn aftreden zelfs enige tijd in coma. Bij een verhoor werd hij op een brancard naar binnen gereden, terwijl hij kennelijk lag te slapen.
Ik bedoel maar.
Als het je zo lang als Mubarak gelukt is middels corruptie je macht te doen gelden, je mensen te onderdrukken en je tegenstanders te vermoorden, kortom, het alfamannetje uit te hangen...is het dan teveel gevraagd om in je finest hour rechtop te gaan staan om je vonnis als een echte man aan te horen?

Reacties

Populaire posts van deze blog

Echec

    Je leugens liggen nu op straat. Als de zon schijnt, worden ze hel verlicht. Regent het, dan worden ze slijmerig, als mos of alg. Niet alleen ik hoorde je leugens opnieuw. Hij hoorde het ook. Toch schaamde je je nergens voor. Geen enkele vraag heb je beantwoord. Geen enkele. Noch die van hem, noch die van mij. Je haalde letterlijk steeds je schouders op en liet drie zinnen rouleren: -daar heb ik al een keer iets over gezegd -ik heb geen zin om erover te praten -daar weet ik niets meer van. De armzalige munitie van een leugenaar. Die een schot hagel lost. Maar geen doel treft. Toen ik je lang aankeek, deed je er alles aan om mijn blik te ontwijken. Je nam slok na slok van je als stevig houvast meegebrachte fles water. Dorst had je niet. Grip had je nodig. Op jouw glibberige pad dat onvermijdelijk naar beneden leidde. Tegen al je verwachtingen in. Tegen al je duistere verachting in. Je waterfles was je schraag. Hij hielp je niet. Want o

Vrij.

    Zoals je een gewonde duif zou optillen, Met alle voorzichtigheid die van je zachte handen een schep maakt. Zodat je zien zou waar de wond zit. Geronnen bloed, de witte botten zichtbaar in de rauwe wond. Zo. Zo zal het zijn als de schade schande wordt. Wanneer de schade tot schande wordt gemaakt. Die wond: een rotte plek in je ziel. Schuldenaar van de zonden van de anderen.   Zoals je mond wolkjes maakt op koude sneeuwdagen Wolkenadem door de vochtige kilte. Zo ijl ben je zelf geweest, onstoffelijk. Een schim van jezelf. Een gedaante, een droombeeld wellicht. Zo. Zo zal het zijn als de waarheid werkelijkheid wordt. En het getij van gevoel door je heen slaat als razend. Raakbaar word je. In plaats van onaanraakbaar. Je bent de duif die opgepakt wordt. Wiens wonden verzorgd worden. Al die gebroken botten heel. En de bestraffing. En de vergelding. Ze zullen met elke klapwiek van genezen vleugels verdwijnen.   Zo zal het zij

Reptiel.

  Voor de aangekondigde dood klopt hij op de deur. Treedt binnen en neemt een stoel. Je hoeft hem niets te vragen. Hij legt zijn warme arm om je heen, kijkt je diep in je ogen en betuigt alvast zijn medeleven. Zijn hese stem maakt hem geloofwaardig. De weken daarna is hij steeds in de buurt. Als een schaduw lijkt hij jou te volgen. Het is of hij je observeert vanuit zijn comfortabele positie op die stoel in jouw woning. Terloops vraagt hij naar de dingen die zullen achterblijven. Het horloge. De klok. Het schilderij. Hij zal thee voor je maken in jouw eigen huis. Het weekend daarna komt hij weer. Tot en met de dood blijft hij komen. Zijn handen op de tafel gelegd. Werkeloos. De vingers spelend met een van de vele sigaretten die hij rookt. Zijn ogen ontwijken de jouwe. Je hoeft hem niets te vragen. Na een onaangekondigde dood is hij de eerste die op de deur klopt. Zwijgend veegt hij zijn voeten op jouw mat. Hij zal ruiken naar rotte herfstbladeren, regen