Gloot.

Het was natuurlijk mijn eigen schuld.

Ik had haar al zien kijken naar De Octopus, hoe die gillende mensen hoog boven de kermis rondjes liet draaien en weer naar beneden liet zoeven.

En vice versa.

Ze had gebiologeerd staan kijken.

En toen ik haar mee wilde nemen naar de peuterattractie-een in treintjesformatie langzaam achter elkaar aanrijdende stoet autootjes- wees ze op de gillende mensen in De Octopus en zei beslist: ‘Nee mama. Ik wil dah in’.

Ze was niet te vermurwen.
Ook niet toen ik zei dat dat voor grote kinderen was.

Dat ze er bang in zou worden.

Dat we het niet zouden doen.

Ze trok me gewoonweg zwijgend mee terug richting de attractie.

En ik dacht: laten we het maar proberen.

Ik heb haar wel meer zien doen dat niet bij haar leeftijd past.

Het grijnzen duurde precies de volle tien seconden dat De Octopus met haar en mij erin een eerste rustige rondje draaide.

Toen werd de gang er pas goed in gezet.

En zette meisje M. het op een onbedaarlijk huilen,

Ik zette mijn tas klem op de metalen bodem van ons karretje en plantte mijn schoenen erop.

Stopte mijn fotocamera in mijn broekzak.

En trok meisje M. tegen me aan.

Met één hand hield ik me vast aan de metalen dwars-stang om de middelpuntvliegende kracht te weerstaan. 

Mijn andere hand hield ik -de volle duur van de rit- over haar ogen geslagen.

Af en toe hoorde ik boven de stampende Tokkie-muziek haar dunne stemmetje.

‘Ik wil ah uit, mama. Ik willah uit!!’

Ik kuste haar haartjes en hield haar vast.

Ik zei dat het bijna afgelopen was en dat ik haar niet los zou laten.

Toen de helletocht ten einde was, stond haar witte snuitje op onweer.

Eenmaal thuis  klom ze in haar nieuwe bed, legde haar knuffels er netjes in te slapen, glimlachte gelukkig.

En sprak de historische worden:’Ik ban al gloot meisje, mama!’