Doorgaan naar hoofdcontent

Badzout.

 
Dat het gebruik van drugs niet goed voor je is, wisten we al. 
Maar dat badzout aanzet tot moord, bewijst een gruwelijk voorval van afgelopen weekend.
Langs een drukke highway in Miami was de 65-jarige zwerver Ronald Poppo op het  verkeerde moment op de verkeerde plek.
Zijn lot kruiste dat van de 31-jarige  Rudy Eugene, een medewerker van een autobedrijf. 
Eugene, gebruiker van een nieuw soort drugs, passeerde een viaduct op de MacArthur Causeway
Daar, in de schaduw, lag de bejaarde Poppo te slapen.
De drugs die Eugene  gebruikte, is een berucht soort.
Het is een amfetamine cocktail genaamd ‘badzout’.
Het geeft de verslaafde het gevoel dat zijn organen van binnen in brand staan. 
Reden waarom de meesten tijdens de roes al hun kleren uittrekken en naakt op straat lopen.
Bovendien maakt ‘badzout’ dat de gebruiker zichzelf onoverwinnelijk acht.
De politie van Miami heeft de laatste weken haar handen vol aan excessen die te maken hebben met het gedrag van deze ‘badzout’-gebruikers.
Die raken in een extreme psychose waarbij ze over ongelofelijke fysieke kracht beschikken en hun kaken als wapen gebruiken.
Geen van de amfetamine cocktail-gebruikers met wie de politie van Miami recent in aanraking kwam was tot staan te brengen of te stoppen.
Het leken zombies.
Zonder gevoel, met een enorme drang tot aanvallen, kapotmaken, doden.
Zwerver Ronald Poppo lag zaterdag, een hete dag,  op het asfalt in de schaduw van het viaduct.
Op een bewakingscamera is te zien wat er met de weerloze man gebeurt.
Een naakte Eugene verschijnt in beeld, trekt de slapende Poppo overeind, slaat en stompt hem en trekt diens kleren uit.
Dan buigt hij zich over de bejaarde man heen en gaat op hem liggen.
De rest van het verslag doen omstanders die de politie alarmeren.
Een fietser ziet Eugene die ‘stukken vlees van het gezicht vande man onder hem  bijt’.
De passant schreeuwt tegen Eugene dat hij moet stoppen.
Eugene kijkt even op, een stuk vlees hangt uit zijn mond, hij gromt.
Als de politie arriveert is inmiddels 80 procent van Poppo’s gezicht en een van zijn ogen verdwenen.
Opgegeten door de door drugs krankzinnig geworden Eugene.
Agenten schieten herhaaldelijk op de kannibaal.
Het helpt niet.
Geen van de kogels lijkt Eugene te deren, het is of hij niets voelt.
Hij blijft met zijn tanden stukken van Poppo’s gezicht scheuren.
En eet ze op.
Pas als een agent een fataal schot op Eugene afvuurt, stopt het kannibalisme.
De aanval heeft 18 minuten geduurd.
Poppo’s volledige gezicht, inclusief de neus , de lippen en een oog, zijn weg.
Op beelden van de bewakingscamera zie je,  na de dood van Eugene, de twee mannen op straat liggen. 
Godzijdank zie je ze alleen tot hun middel.
De rest van de schokkende footage is onzichtbaar dankzij het viaduct dat de plaats van het misdrijf afdekt.
Beide mannen zijn naakt.
Ze liggen in dezelfde houding: de stabiele zijligging.
Eugene’s benen zijn in de dood bevroren.
Poppo’s lichaam ligt vreemd stil, terwijl agenten hem eerste hulp verlenen.
Eenmaal verplaatst hij zijn onderlichaam in een halve draai.
Heel even.
Naar Eugene toe.
Die in precies dezelfde pose vlak achter hem ligt.
Zes dagen later ligt Poppo in kritieke toestand in het ziekenhuis.
De grootste zorg betreft op dit moment niet eens een onmogelijke poging tot gezichtsreconstructie.
Artsen doen er op dit moment alles aan om infectie te voorkomen in de gapende rotzooi die eens Poppo’s gezicht was.
Bovenstaande foto toont een mugshot van Poppo.
Een zwerver, van wie de directe familie dacht dat hij al jaren dood was.
Poppo had geen contact meet met zijn familie vanaf zijn 35e.
Daarvoor was hij een briljante leerling met een IQ van 129.
In de zestiger jaren studeerde hij dan ook aan de prestigieuze Stuyvesant High School in New York.
Het is niet de eerste keer dat Poppo een aanval op zijn leven overleeft.
In 1976 werd hij door een onbekend gebleven man beschoten  en belandde zwaargewond in het Jackson Memorial Hosptial in Miami.
Het is hetzelfde ziekenhuis waar hij op dit moment vecht voor zijn leven.
Je zou hem bijna toewensen dat hij het niet overleeft...

Reacties

Populaire posts van deze blog

Amor Fati

  Vanaf de start kent mijn leven veel verlies. Er was een voortdurende derving aan liefde, aandacht, begrenzing. Zelfs fysiek verloor ik: mijn gezondheid aan een DNA fout. Kansloos vanaf het begin. Nu een grote liefde weggevallen is, begrijp ik wat mij te doen staat. En ik doe het. Met heel mijn hart. Al 47 dagen. Ik omarm de pijn met al mijn aandacht. Concentreer mij op het verlies, ik ervaar het verdriet. Ik zie de noodzakelijkheid van alles. En heb lief wat er gebeurt: de tranen, de diepe stilte, de pijnlijke herinneringen. Plus al het moois dat mijn geheugen me voor de voeten werpt. Wat hier gebeurt, is het liefhebben van wat is . Want alles wat is, is een onlosmakelijk deel van mijn bestaan. Ik maak een studie van wie ik was. Observeer de transformatie die langzaam plaatsheeft. Ik lees. Ik leer. Ik beschouw. Keer terug naar mijn binnenste. Dit deel van mijn leven roept mij op een andere houding aan te nemen. Om de totaliteit van mijn bestaan, inclusief alle ...

Van God.

  Van God en alle mensen verlaten.  Omringd door idioten. Ik was al eerder op deze plek. En ik weet dat ik deze binnenkort ook weer verlaten zal. Maar nu is het eerst tijd om de horlepiep te dansen. Benen gehoekt, handen op schouderhoogte. Het geluid van het blaasinstrument irritant dichtbij mijn oren.  Beter zo. Alles vervaagd door de schrille klank en het vreemde dansen. Ik herinner mij bijvoorbeeld niet meer hoe ik soepel danste met hem. In de keuken. De woonkamer. Ik herinner me niet meer hoe zijn ogen mij opnamen, naar me keken. Alle liefde was daar. Ik herinner me niets meer. Niet die liefde. Het lachen. Het samen drinken. De muziek waarnaar we luisteren.  De broodjes met kaas en mosterdmayonaise die we altijd aten. Mijn kind op zijn schouders.  Het achterop zijn fiets zitten, mijn hand onder zijn shirt op zijn blote buik.   De horlepiep slaat de maat nu. Een onhandige rondedans, recht uit de middeleeuwen, zo deze smerige wereld i...

Dyanne Beekman: Merk, Faillissementen en Werknemerservaringen:

   In december 2025 werd opnieuw een onderneming van Dyanne Beekman failliet verklaard. Toch blijft het merk van Dyanne Beekman online gewoon bestaan. Op sociale media verschijnen nieuwe berichten, producten worden gepromoot en het imago rond de naam Dyanne Beekman blijft zichtbaar. Voor buitenstaanders lijkt er weinig veranderd. Voor mensen die met ondernemingen van Dyanne Beekman hebben gewerkt, ligt dat anders.   Een merk dat blijft bestaan Dyanne Beekman profileert zich al jaren als fashion entrepreneur, image consultant en designer. Vooral online heeft ze een grote groep volgers. Ondanks faillissementen in 2023 en recent december 2025 blijft het merk actief. Producten worden gepromoot, de Dyanne Guide verschijnt regelmatig, en de online aanwezigheid blijft onverminderd zichtbaar. Het publiek ziet een succesvol merk, terwijl de interne bedrijfsvoering een complexer beeld schetst.   Werknemers en freelancers aan de zijlijn Mensen die voo...