Welcome to the Luniverse

Heen liep ik over de brug. Onder mij het bevroren water van de singel. De maan was vol en rond en stond precies boven de kerk. Ik ademde de ijzige lucht in en keek naar mijn voeten die over de platgetreden sneeuwlaag gingen. Ik zag een fantastische film en zat tussen mijn vrienden. Een ervan huilde soms, om de ontroerende schoonheid van het vertelde verhaal. Ik zat tussen mijn vrienden en groot geluksgevoel doorstroomde me. Later proostten we, en praatten we over de dingen van het leven. De gewone dingen. En de buitengewone dingen. Buiten namen we afscheid, ieder met een dikke muts op. Het was laat. Ik liep de weg terug, bijgelicht door die magische maan. Op het ijs van de singel waren vier mensen aan het schaatsen. Twee honden liepen uitzinnig van vreugde over het ijs en speelden met een tak. Bij de prullenbak naast het houten bankje lagen de resten van de gister kapot gespeelde plastic sleetjes; een kermis van felle kleuren. Op een zwerfkei lag een zwarte s...

Meisje M. zag gistermiddag voor het eerst in haar leven een theatervoorstelling. In de Bibliotheek in U. was een prentenboek door theatergroep De Vuurvlinders tot leven gebracht. Met handpoppen, liedjes en muziek beeldden twee poppenspeelsters het verhaal uit van een uiltje dat haar moeder kwijt was geraakt. Maar meisje M. liet zich niet gek maken. Van de groep van ongeveer 30 kinderen, variërend in leeftijd van 1 tot 7 jaar, liep meisje M. als eerste naar voren. En als enige. Hup, zo het toneel op. Om in bijna volzinnen de Dames Mime te melden, dat ze allang wist waar de mama uil zich bevond. 'Agge het goddijn!' wees ze met haar minuscule wijsvingertje naar het decor. 'Dáá!' deed ze er nog een schepje bovenop, toen de voorstelling gewoon doorging en alle poppen nog steeds op zoek bleven naar de moeder-uil. Kordaat stapte meisje M. vervolgens achter het gordijn om de daar verstopte mama-uil bij haar kladden te grijpen en deze te tonen aan...

De zusjes Liesbeth en Angelique Raeven zijn een een-eïge tweeling. Als het kunstenaarsduo L.A. Raeven maken ze videofilms en installaties die commentaar geven op de hedendaagse obsessies met eten, de maakbaarheid van het lichaam en de dwingende opdracht van de maatschappij om een 'ideaal individu' te zijn.  Hun werk en hun leven lopen in elkaar over.  Zelf hebben ze een dwangmatige omgang met eten en worstelen ze met hun tweelingschap, die elke vorm van  individualiteit in de weg staat.  Als een spiegelbeeld dat de competitie aangaat met het origineel, strijden de zussen over de maakbaarheid van zichzelf en de ander. Gisteren waren deze twee wonderlijke vrouwen te zien in televisieprogramma ‘24 uur met... ‘, waarin interviewer Wilfried de Jong licht verbijsterd leek te zoeken naar vragen op antwoorden die alleen al de aanwezigheid van de twee zussen opriep. Het geheel deed me denken aan het boek ‘De Zwijgende Tweeling’ dat ik twintig jaar geleden la...

Sommige mensen leven van een uitkering. Omdat ze ziek zijn. Of geen werk meer hebben. Of allebei. Anderen proberen zo goed mogelijk hun geld te verdienen. Met hun talent, bijvoorbeeld. Door voor een baas in loondienst te werken. Of aan de slag te gaan als  ZZP-er. Of desnoods als louche handelaar. Er zijn ook mensen die een groot talent hebben. En werk. En veel geld. Maar die toch helemaal niks hebben. Whitney Houston is er zo een. In augustus 2001 tekende de Amerikaanse zangeres het destijds meest lucratieve platencontract uit de muziekgeschiedenis. Houston verlengde haar contract bij Arista/BMG. En kreeg maar liefst 100 miljoen dollar. Daarvoor moest de voormalige drugsverslaafde zes albums maken. Haar laatste plaat met de wat vreemde titel  I Look to You verscheen in augustus 2009. En flopte. Nu is de zangeres aan de bedelstaf geraakt. Volledig blut. Volgens bronnen in Hollywood heeft de 48-jarige zangeres haar hele fortuin erdo...

Op de zomerdag dat, zoals ons later pas bleek , een wereldster van formaat gestorven zou blijken te zijn, kwam ik in een rolstoel op De Meir in Antwerpen uit een winkel. Ik reed die zonovergoten middag naar E. die met meisje M. op een bankje zat en diepte uit mijn tas een bakje druifjes voor meisje M. op. Ik bekeek de man die op de bank naast E. zat. En hij bekeek mij. Op hetzelfde moment herkenden wij elkaar. 1992, de stad U. uitgaansgelegenheid A. Verrast begroetten wij elkaar, bekeken wij onze wederzijdse gezinnen. We spraken over A., waar we elkaar zo vaak hadden gezien. ‘Ik herken je zó, uit duizenden! ‘ zei hij tot mijn verbazing, Alsof er geen twintig jaar verstreken was, alsof mijn haar, mijn gezicht, mijn lijf niet verderop in de tijd waren geraakt Geschrokken wees hij op mijn rolstoel. ‘Wat is er gebeurd?’ vroeg hij bezorgd. Ik wist niet hoe ik het verhaal moest samenvatten. Daarom wees ik slechts op meisje M., die met grote hamsterwangen alle...

Op de dag dat we poes P. lieten inslapen, mailde iemand mij. Zij mailde dat ze haar poes had laten inslapen en dat vreselijk vond. Maar dat ze twee maanden later merkte dat ze de poes eigenlijk niet meer miste.  Deze tekst was bedoeld als troost voor wat ons te doen stond.  En het gekke is; ik dacht op dat moment , nee, hoopte vurig dat ik poes P. na twee maanden niet meer missen zou. Dat het me net zo zou vergaan als die ander;uit het oog , uit het hart. Niets was minder waar.  Dat wist ik natuurlijk in dat uur tussen leven en dood waarin P. vocht tegen het sterven.  Ik wist het toen ze in haar doodstrijd haar urine liet lopen over mijn legergroene rokje en ik meteen wist dat die geur er niet meer uit zou gaan. En hoe niet erg ik dat vond. Ik wist het toen ze eindelijk wegzakte in een schijnslaap, de voor-dood en ze slap in mijn armen hing en ik haar geur opsnoof.  Steeds maar weer mijn neus in haar nog warme vel duwde en haar naam zei. ...

Het schemerde toen ik heen reed. Het was aardedonker toen ik terugreed. Tussen heen en terug lag een hele wereld. Mijn vader was de hele reis dichtbij mij.