Welcome to the Luniverse

   Van waar ik zat, zag ik het gebeuren. De enkel die een volledige rotatie maakte. Een verzwikking van 360°. Onmogelijk voor een gezond lichaam zonder de enkelbanden volledig te scheuren of botten te breken. Wel degelijk mogelijk voor een lichaam als het hare. En het mijne. Na de verzwikking zakte haar lichaam in een trage val voorover. Op handen en knieën landde ze. Het lukte haar niet om overeind te komen. Het personeel stond er letterlijk bij en keek ernaar. Het was onvoorstelbaar dat een jonge vrouw als zij niet meer overeind zou kunnen komen. Na enige aarzeling werd ze dan toch omhoog geholpen en op een stoel gezet. Zilveren splints glinsterden aan haar handen. Nu wist ik het zeker. Ik was in zes passen bij haar. Vroeg haar of zij leed aan dezelfde zeldzame ziekte als ik. Ze was volledig overrompeld door mijn vraag en ze i ‘Hoe weet je dat?’. Ik beschreef haar val en de wijze waarop haar enkel zich had verzwikt. Precies zoals ik drie jaar gel...

   In het grootste winkelcentrum van Nederland was het kapot warm. Een dakloze vrouw, twee grote zware shoppers torsend, liep voor me uit de draaideur door.  Haar voeten gestoken in volledig versleten plastic slippers. Op de rand van de bloembak voor de Hema ging ze even zitten. Ik passeerde haar. En keerde op mijn schreden weer terug. Ging schuin voor haar staan en vroeg of ik iets voor haar kon halen bij de  Albert Heijn. Twee donkere ogen keken mij aan. Een klein, fijn gezichtje, een mond zonder tanden. Leeftijdsloos. Ergens tussen de veertig en de tachtig was ze. Een polyester pruik was met een kleurige doek op haar hoofd vastgemaakt. Ze dacht heel lang na over mijn vraag. Ik vulde mijn aanbod aan: ‘Iets drinken misschien want het is heel erg warm. Of iets te eten. Wat zou je graag willen?' Het was een vraag die haar lang niet was gesteld. Want het antwoord bleef uit. Ze stamelde langdurige het woord ‘misschien’ in allerlei toonaarden ...

  De dag nadat de wereld vergaan was, was het medium druk in boekhandel Kramer en van Doorn. Vanwege de hitte, die het apocalyptische onweer van de nacht ervoor niet had weten te verdrijven, zat alle clientèle binnen. Plotseling verstoorde motorgeronk de zaterdagmiddagrust. Tientallen motoren reden in een lange optocht over de Slotlaan. Het was een bonte stoet. Grote kerels met leren mouwloze vesten en vossenstaarten aan het stuur. Pothelmen zag ik, blote biceps. Leren broeken. Een als kerstman verklede motorrijder. De optocht reed in de brandende hitte plotsklaps en snel aan Cartney voorbij. Voorop al die motoren zaten onveranderlijk Hele Stoere Kerels. Klassieke bikers waren het: gezichtsbeharing in diverse soorten en maten maar onveranderlijk allemaal met een zwart shirt, blote armen, de ellenbogen wijd gezet om het geheel nog meer kracht bij te zetten.  Achterop een divers pluimage aan mannen, vrouwen en kinderen. Bijna allemaal met een zonnebril op. Sommige...

In 2017 schokte de Salvator Mundi de kunstwereld. Het schilderij   werd geveild voor een recordbedrag van 450 miljoen dollar. Waarmee het in één klap het duurste schilderij ter wereld werd. Sindsdien is het meesterwerk, dat wordt toegeschreven aan Leonardo da Vinci, spoorloos verdwenen uit de openbaarheid. Maar het grootste mysterie van dit doek zit hem niet in het prijskaartje of de huidige locatie. Het zit in de ogen van de afgebeelde Christusfiguur. De afbeelding toont Jezus met opgeheven rechterhand tot zegening, met in de andere een kristallen bol, symbool van de hemel. Hij is gekleed in zijn traditionele rode en blauwe gewaden. Wie langer naar de Salvator Mundi kijkt, merkt dat er iets niet helemaal klopt aan de blik.  Medisch-kunsthistorisch onderzoek heeft aangetoond dat de afgebeelde Christus lijdt aan een lichte vorm van strabisme , in de volksmond ook wel een 'lui oog' genoemd. Het linkeroog staat net een fractie verder naar buiten gericht dan het rech...

   Hij leek er sprekend op. Meestentijds zat hij doodstil, met de armen op de tafel. Hij leek in een biddende houding te zitten maar het was een camouflage voor zijn aanvalshouding. Dit was hoe hij erbij zat, vlak voor hij toe zou slaan. En het masker was perfect. Naar de buitenwereld toe profileerde hij zich als een spirituele coach. Charmant, behulpzaam, vroom bijna. Love bombing was zijn modus operandi. Waar zijn evenknie in de natuur de prooi lokte met feromonen of door simpelweg op te gaan in de natuur om hem heen, zo overlaadde hij het slachtoffer met complimenten en overdreven aandacht. Daarna startte het emotionele kannibalisme. Dat ving aan met de constante stroom aandacht, validatie en bewondering die nodig was om de eigen onzekerheid te maskeren. Het zelf opgelegde appen was zo uitputtend voor hem, dat hij zijn leesbevestigingen uitzette in een poging controle te houden. Het hielp niet. Het lukte hem niet zijn gevoelens echt de kop ...

  Er zijn zinnen die ooit in mijn leven tot mij zijn gekomen en die mij nooit verlaten hebben. Ze komen naar voren uit de krochten van mijn geest op de momenten dat ik ze het hardste nodig heb. Vanmiddag kwam de zin ‘noli me tangere’ in mijn hoofd. Plotseling en zonder aanleiding. Ik herinnerde mij daardoor de eerste keer dat ik deze zin las. Het was 1992, een cruciaal jaar in vele opzichten. De eerste maal dat mijn hart gebroken zou worden en zeker niet de laatste maal. Deze zin las ik dat jaar, in het diepst van mijn liefdesverdriet. Noli me tangere betekent letterlijk ‘raak mij niet aan’. Het was bijzonder toepasselijk- toen- dat ik deze zin las en dat hij zo diep in mij resoneerde. Ik wilde niet meer aangeraakt worden door degene die mijn hart in duizend stukken had gebroken. Ook al probeerde hij het daarna wel. Mij nog aanraken. En mij nog verder breken. Noli me tangere was een prachtige zin met een mystieke klank en een oerbetekenis die ik nog helemaal n...

   Er zijn momenten in mijn leven dat alles lijkt samen te komen in een plotselinge explosie van ruwe schade. Oud zeer rondom herinneringen, geweld, keuzes die leidden tot totale vernietiging van werelden. Gister, na slecht nieuws, overviel mij een intens en rauw verdriet. Ik herinnerde mij dit: Hoe hij me gegijzeld hield in onze slaapkamer toen onze dochter twee maanden oud was. Mij niet liet weggaan.  Elke poging die kamer te verlaten blokkeerde met zijn lichaam, zijn duwende handen hard tegen mijn borstkas. Het letterlijk steeds opnieuw dicht houden van de deur. Hoe hard hij schreeuwde en vloekte. Al die uren. Vijf uur lang onafgebroken. Hoe hij het was die onze baby die nacht de fles gaf terwijl hij me niet bij haar in de buurt liet komen. Dwong me te blijven staan in de deuropening van haar kamertje en toe te kijken terwijl hij bijna een uur lang slecht over mij sprak tegen haar — zo klein als ze was. Ik herinner me mijn stille staan in ee...

  Ik weet wie ik ben. Ik ben schrijver én tekenaar. Journalist én copywriter. Introvert én extravert. Ik ben de prater en de zwijger. De solist en de gangmaker. Verenigd in één lichaam ben ik een veelvoud aan mensen. Vaak werd me opgedragen te kiezen. Vooral voor opdrachtgevers was het lastig dat de ingehuurde ZZP-er zo’n multi-talent was. Het was geen gave, die veelzijdigheid. Het bleek een teveel. Ik herinner me de chef-redactie tegen wie ik zei dat ik human interest interviews schreef voor tijdschrift Elegance ‘ maar dat ik ook in een middag tijd een twee pagina’s tellend artikel over de zin van hondenpoep uit mijn mouw kon schudden ’. Ik herinner me de blik.  Een mengeling van ongeloof en vermaak. Toch is het waar. Ik ben het allemaal: de interviewer, die bekende schrijvers, politici, acteurs en zangers in binnen-en buitenland interviewde. Maar ook de vrouw die korte stukjes schreef over een man die kasten bouwde van oude lades. Nog voor het woord re...

   Thuis is geen plek. Thuis is een land waar herinneringen wonen. En als je verstaat dat je je thuis altijd meeneemt, waarheen je ook gaat, dan leer je van je lichaam een tempel te maken. Waarin thuis kan landen. Dit is wat ik leerde in die tempel: mijn rust kan niet verstoord worden, mijn hart is van mij, zelfliefde is de motor van mijn hart, adem brengt mij stilte en die stilte maakt mij heel. In mij zit een heel groot huis met ruimte voor alles wat ik ben. Waar de clown veilig is. De ziener slaapt.  Waar de toehoorder in de tuin zit.  En de toeschouwer losjes tegen de muur van de keuken leunt. Waar het kind van kamer naar kamer gaat.  En mij altijd vinden zal. Thuis is geen plek. Thuis is mijn land waar mijn herinneringen wonen. De mooiste tentoongesteld op planken langs de muren. De minder mooie in ladenkasten met kaartjes, waarop de jaartallen en de namen staan. Ik loop er langs, mijn vinger strijkt over die lades met in...

Ik zou  kunnen spreken over hoe licht je ogen waren, helder als glas. Over hoe je je  handen vouwde wanneer je luisterde.  Hoe je handpalmen over elkaar schoven als je sprak. Vertellen kan ik over je scherpe geweten dat doorklonk in je verhalen, je weerwoord, je woord. Ik kan zeggen hoe veilig het was om met jou ijs te gaan halen op de dagen dat wat in het huis gebeurde, van jou vroeg, dat je ons meenam.  Weg.  De deur uit.  Autoritjes die zich vulden met vrolijkheid. Ondanks alles. Ik zou iets kunnen laten zien over de wereld die je me gaf.  Een waarin daden luider spreken dan woorden. Een wereld van verregaande loyaliteit, keuzes maken en daar achter gaan staan.  Ik zou mijn kind kunnen herinneren aan hoe ze op je schoot zat en jij haar voorlas. Je fluisterstem bij haar warme dove oortje. Ik zou je willen zeggen hoe ik van jou leerde door gewoonweg in je buurt te zijn. En voorgeleefd te krijgen wat het betekent om ouder van een kind te zijn: rec...

   In december 2025 werd opnieuw een onderneming van Dyanne Beekman failliet verklaard. Toch blijft het merk van Dyanne Beekman online gewoon bestaan. Op sociale media verschijnen nieuwe berichten, producten worden gepromoot en het imago rond de naam Dyanne Beekman blijft zichtbaar. Voor buitenstaanders lijkt er weinig veranderd. Voor mensen die met ondernemingen van Dyanne Beekman hebben gewerkt, ligt dat anders.   Een merk dat blijft bestaan Dyanne Beekman profileert zich al jaren als fashion entrepreneur, image consultant en designer. Vooral online heeft ze een grote groep volgers. Ondanks faillissementen in 2023 en recent december 2025 blijft het merk actief. Producten worden gepromoot, de Dyanne Guide verschijnt regelmatig, en de online aanwezigheid blijft onverminderd zichtbaar. Het publiek ziet een succesvol merk, terwijl de interne bedrijfsvoering een complexer beeld schetst.   Werknemers en freelancers aan de zijlijn Mensen die voo...

    Elke poes is uniek.  Heeft een bijzondere persoonlijkheid, is enig in zijn soort. Poes P.was er zo een. Met een zwartwitte vacht die -wanneer de zon erop scheen- plotseling de kleur van pure chocolade kreeg. Gele ogen had ze, van waaruit ze gemelijk naar je kijken kon. Ze had gelukkig-makende eigenschap mij te volgen als was ze een hond. Wanneer ik uit mijn werk kwam, hoorde ze mijn auto als die nog niet eens de straat in was gereden.  Tegen de tijd dat ik parkeerde, zat ze op de hoek van de stoep op mij te wachten.  Dan gooide ik het bijrijdersportier open, zodat zij naar binnen kon springen terwijl ik de handrem aantrok en mijn gordel af deed. Precies éen rondje draaide ze op de stoel voordat ze weer de stoep op sprong. Daar wachtte ze tot ik was uitgestapt, waarna ze blij miauwend een eindje voor me uitliep, naar huis. ’s Avonds lag ze als een baby op mijn buik als ik ruggelings op de bank lag. Haar armpjes om mijn hals geslagen. Soms,...

Ik heb het eerder gedaan. Opzij kijken. Weg van wat er werkelijk toe deed. Ik zag het wel. Niets ontsnapte aan mijn aandacht. Zelfs vanuit mijn ooghoeken nam ik alles waar. Ik hoefde er niet echt naar te kijken. Om te weten wat er aan de hand was om mij heen. Maar ernaar handelen. Dat deed ik pas toen de kunst van het wegkijken lang genoeg had geduurd. Al die tijd had ik alles wat ik voelde gecoördineerd. Langs de innerlijke meetlat gelegd. Op de waagschaal gewogen. Van buiten leek het op losjes observeren. Van binnen werd alles eerst correct geordend. Dan geplaatst. Waarna ik vervolgens plotseling richting koos. Om daarna los te breken. Wanneer ik ontsnap, kijk ik niet meer de andere kant op. Dan zijn mijn ogen geopend, gericht op het doel. Ik kom vrij. En vind mijn natuurlijke vorm. Los van alles. Thuis bij mijzelf. Vergis je niet in de kunst van het wegkijken. Het geeft je kostbare tijd. Tot reflecteren. En luisteren naar je intuïtie. Het kunnen aangaan van een innerlijke monoloog. ...