Rising.

  

Er zijn momenten in mijn leven dat alles lijkt samen te komen in een plotselinge explosie van ruwe schade.

Oud zeer rondom herinneringen, geweld, keuzes die leidden tot totale vernietiging van werelden.
Gister, na slecht nieuws, overviel mij een intens en rauw verdriet.
Ik herinnerde mij dit:

Hoe hij me gegijzeld hield in onze slaapkamer toen onze dochter twee maanden oud was.
Mij niet liet weggaan. 
Elke poging die kamer te verlaten blokkeerde met zijn lichaam, zijn duwende handen hard tegen mijn borstkas. Het letterlijk steeds opnieuw dicht houden van de deur. Hoe hard hij schreeuwde en vloekte. Al die uren. Vijf uur lang onafgebroken.
Hoe hij het was die onze baby die nacht de fles gaf terwijl hij me niet bij haar in de buurt liet komen.
Dwong me te blijven staan in de deuropening van haar kamertje en toe te kijken terwijl hij bijna een uur lang slecht over mij sprak tegen haar — zo klein als ze was.

Ik herinner me mijn stille staan in een poging haar te beschermen door mijn ogen op haar gericht te houden.
Mijn gesmeek om alsjeblieft niet zo tegen haar te praten.

‘Ze hoort je’, herhaalde ik steeds. Op zachte toon. ‘Ze hoort je in haar hart, doe dit niet.’

Die nacht brak er iets in mij. Ik wist toen nog niet dat dit pas het begin was van zijn jarenlange poging om mij als moeder kapot te maken. 
Hij is daar nooit in geslaagd. 
Mijn dochter en ik hebben een sterke en liefdevolle band.
Datgene wat toen in mij brak, is nog steeds niet geheeld.
Maar het heeft me er nooit van weerhouden om mensen opnieuw te vertrouwen. 
Op een vreemde manier lijk ik onbreekbaar.
Zelfs na alles wat ik heb doorstaan.
Maar hoe dit alles te vertellen aan mensen om je heen.
Hoe uit te leggen dat iemand met wie je een kind kreeg, jou enkele weken na de bevalling helemaal kapot wilde maken?
Hoe moet je dit aan jezelf verklaren?
Op welke wijze kun je deze herinnering voor derden op tafel leggen en duiding geven aan wie je geworden bent?
Wie je ervóór was.
Wie daarna.
En hoe te spreken over je huidige transformatie?
Op een dag zal karma bij hem aankloppen.
En ik zal zijn ondergang aanschouwen — niet met plezier of haat. 
Zonder noemenswaardig gevoel. 
Maar met de fysieke gewaarwording van rechtvaardigheid. 
Want als er iets is dat mijn leven mij leerde is het dit: je oogst wat je zaait.

En het is oogsttijd in mijn wereld.