Vader.

Ik zou  kunnen spreken over hoe licht je ogen waren, helder als glas.
Over hoe je je  handen vouwde wanneer je luisterde. 
Hoe je handpalmen over elkaar schoven als je sprak.
Vertellen kan ik over je scherpe geweten dat doorklonk in je verhalen, je weerwoord, je woord.
Ik kan zeggen hoe veilig het was om met jou ijs te gaan halen op de dagen dat wat in het huis gebeurde, van jou vroeg, dat je ons meenam. 
Weg. 
De deur uit. 
Autoritjes die zich vulden met vrolijkheid.
Ondanks alles.

Ik zou iets kunnen laten zien over de wereld die je me gaf. 
Een waarin daden luider spreken dan woorden.
Een wereld van verregaande loyaliteit, keuzes maken en daar achter gaan staan. 
Ik zou mijn kind kunnen herinneren aan hoe ze op je schoot zat en jij haar voorlas. Je fluisterstem bij haar warme dove oortje.
Ik zou je willen zeggen hoe ik van jou leerde door gewoonweg in je buurt te zijn. En voorgeleefd te krijgen wat het betekent om ouder van een kind te zijn: recht door zee, dapper, een raadsman. Betrouwbaar. 
Vertrouwen gevend. 

Met op het eind jouw gave je gemaakte fouten toe te geven.
En op het allerlaatst de bekwaamheid je naderende lot met gratie te dragen. 
Humor was je metgezel.
Je dienaar in donkere dagen. 
Alles heb je me geleerd. 
Niets ben ik vergeten van je.