Welcome to the Luniverse

   Thuis is geen plek. Thuis is een land waar herinneringen wonen. En als je verstaat dat je je thuis altijd meeneemt, waarheen je ook gaat, dan leer je van je lichaam een tempel te maken. Waarin thuis kan landen. Dit is wat ik leerde in die tempel: mijn rust kan niet verstoord worden, mijn hart is van mij, zelfliefde is de motor van mijn hart, adem brengt mij stilte en die stilte maakt mij heel. In mij zit een heel groot huis met ruimte voor alles wat ik ben. Waar de clown veilig is. De ziener slaapt.  Waar de toehoorder in de tuin zit.  En de toeschouwer losjes tegen de muur van de keuken leunt. Waar het kind van kamer naar kamer gaat.  En mij altijd vinden zal. Thuis is geen plek. Thuis is mijn land waar mijn herinneringen wonen. De mooiste tentoongesteld op planken langs de muren. De minder mooie in ladenkasten met kaartjes, waarop de jaartallen en de namen staan. Ik loop er langs, mijn vinger strijkt over die lades met in...

Ik zou  kunnen spreken over hoe licht je ogen waren, helder als glas. Over hoe je je  handen vouwde wanneer je luisterde.  Hoe je handpalmen over elkaar schoven als je sprak. Vertellen kan ik over je scherpe geweten dat doorklonk in je verhalen, je weerwoord, je woord. Ik kan zeggen hoe veilig het was om met jou ijs te gaan halen op de dagen dat wat in het huis gebeurde, van jou vroeg, dat je ons meenam.  Weg.  De deur uit.  Autoritjes die zich vulden met vrolijkheid. Ondanks alles. Ik zou iets kunnen laten zien over de wereld die je me gaf.  Een waarin daden luider spreken dan woorden. Een wereld van verregaande loyaliteit, keuzes maken en daar achter gaan staan.  Ik zou mijn kind kunnen herinneren aan hoe ze op je schoot zat en jij haar voorlas. Je fluisterstem bij haar warme dove oortje. Ik zou je willen zeggen hoe ik van jou leerde door gewoonweg in je buurt te zijn. En voorgeleefd te krijgen wat het betekent om ouder van een kind te zijn: rec...

   In december 2025 werd opnieuw een onderneming van Dyanne Beekman failliet verklaard. Toch blijft het merk van Dyanne Beekman online gewoon bestaan. Op sociale media verschijnen nieuwe berichten, producten worden gepromoot en het imago rond de naam Dyanne Beekman blijft zichtbaar. Voor buitenstaanders lijkt er weinig veranderd. Voor mensen die met ondernemingen van Dyanne Beekman hebben gewerkt, ligt dat anders.   Een merk dat blijft bestaan Dyanne Beekman profileert zich al jaren als fashion entrepreneur, image consultant en designer. Vooral online heeft ze een grote groep volgers. Ondanks faillissementen in 2023 en recent december 2025 blijft het merk actief. Producten worden gepromoot, de Dyanne Guide verschijnt regelmatig, en de online aanwezigheid blijft onverminderd zichtbaar. Het publiek ziet een succesvol merk, terwijl de interne bedrijfsvoering een complexer beeld schetst.   Werknemers en freelancers aan de zijlijn Mensen die voo...

    Elke poes is uniek.  Heeft een bijzondere persoonlijkheid, is enig in zijn soort. Poes P.was er zo een. Met een zwartwitte vacht die -wanneer de zon erop scheen- plotseling de kleur van pure chocolade kreeg. Gele ogen had ze, van waaruit ze gemelijk naar je kijken kon. Ze had gelukkig-makende eigenschap mij te volgen als was ze een hond. Wanneer ik uit mijn werk kwam, hoorde ze mijn auto als die nog niet eens de straat in was gereden.  Tegen de tijd dat ik parkeerde, zat ze op de hoek van de stoep op mij te wachten.  Dan gooide ik het bijrijdersportier open, zodat zij naar binnen kon springen terwijl ik de handrem aantrok en mijn gordel af deed. Precies éen rondje draaide ze op de stoel voordat ze weer de stoep op sprong. Daar wachtte ze tot ik was uitgestapt, waarna ze blij miauwend een eindje voor me uitliep, naar huis. ’s Avonds lag ze als een baby op mijn buik als ik ruggelings op de bank lag. Haar armpjes om mijn hals geslagen. Soms,...

Ik heb het eerder gedaan. Opzij kijken. Weg van wat er werkelijk toe deed. Ik zag het wel. Niets ontsnapte aan mijn aandacht. Zelfs vanuit mijn ooghoeken nam ik alles waar. Ik hoefde er niet echt naar te kijken. Om te weten wat er aan de hand was om mij heen. Maar ernaar handelen. Dat deed ik pas toen de kunst van het wegkijken lang genoeg had geduurd. Al die tijd had ik alles wat ik voelde gecoördineerd. Langs de innerlijke meetlat gelegd. Op de waagschaal gewogen. Van buiten leek het op losjes observeren. Van binnen werd alles eerst correct geordend. Dan geplaatst. Waarna ik vervolgens plotseling richting koos. Om daarna los te breken. Wanneer ik ontsnap, kijk ik niet meer de andere kant op. Dan zijn mijn ogen geopend, gericht op het doel. Ik kom vrij. En vind mijn natuurlijke vorm. Los van alles. Thuis bij mijzelf. Vergis je niet in de kunst van het wegkijken. Het geeft je kostbare tijd. Tot reflecteren. En luisteren naar je intuïtie. Het kunnen aangaan van een innerlijke monoloog. ...

  In ons, bestaan oneindige mogelijkheden ons verhaal te herschrijven. Wij zijn niet waar we vandaan komen. Noch waar we heen denken te gaan. Wie we zijn, zit in ons vermogen in stilte te zijn met wat er in ons leeft. Van daaruit dient het voelen zich aan. En gevoelens wijzen de weg. Niet noodzakelijkerwijs richting de gewenste uitgang. Maar wel naar het noodzakelijke pad naar buiten. Onderweg op dat nieuwe pad zul je verbaasd staan over hoe helder verlicht het is. Hoe recht die weg loopt. Zonder kronkels. Duidelijk bewegwijzerd ligt die route daar aan je voeten. Alles wat je doen moet, is met een onwankelbaar geloof onderweg gaan. In de wetenschap dat elke stap in lijn is met wat je voelt. Je bent niet verdwaald. En niets dat je achterliet is verloren. Je bent onderweg. Naar exact daar waar je altijd al zijn moest.

  Zij zat tegenover hem en sprak met een licht accent.  Ze was een knappe verschijning met zwart krullend haar in een moderne shaggy-cut , gekleed in een ensemble van zachte perzik-en oudroze tonen.  Hij was een onopvallende man zonder haar met een non-descripte bril waarachter blauwe ogen de wereld in priemden.  De paar keer dat zijn blik de mijne kruiste, viel me de ijzige kou op die uit hem sloeg, Ik schatte ze beiden op net zestig. Toen ik me aan het belendende tafeltje installeerde, hoorde ik zijn betoog. ‘Trouwen heeft voor mij núl toegevoegde waarde’,  zei hij tegen haar. Deze zin herhaalde hij op dezelfde stellige toon, driemaal. Zij knikte. De serveerster kwam. Nam mijn bestelling op. En die van hun. Ze spraken weer. Zij op een toon waarbij ze leek te pleiten. Hij antwoordde minimaal, het hoofd vaak afgewend naar het plein rechts naast hem waar de regen in sluiers overheen joeg. Zij stond op toen de serveerster passeerde. En vouwde haar ...