Doorgaan naar hoofdcontent

Zwart.

 
Haar gezicht drukt smart uit.
Het zit hem in die prachtige grote mond die naar beneden trekt terwijl ze zingt.
De wenkbrauwen die -om en om- naar boven en weer naar beneden bewegen.
Als ze zwijgt, en de muziek verder speelt,  blijft haar mond soms open staan, afwachtend, zoekend.
Wie het korte filmpje beeld voor beeld bekijkt zonder geluid, ziet een vrouw die eruit ziet of ze in huilen kan uitbreken.
Na de laatst gezongen noot, lijkt het of de zangeres een fractie van een seconde daadwerkelijk wordt overmand door emotie.
Dat gebeurt niet.
Stil staat ze op het podium, in dat zwart-witte en ietwat schokkerige beeld.
Haar handen, die tijdens de tweeëneenhalve  minuut voor haar buik gevouwen waren, laat ze los.
Ze bewegen langzaam naar beneden, richting haar dijen.
Eleanora Fagan Gough zingt ‘Strange Fruit’.
Eind jaren dertig.
In het dan door rassenscheiding verdeelde Amerika. 
‘Strange Fruit’ gaat over het lynchen van een zwarte man, en was geschreven door Abel Meeropol, een leraar uit de Bronx.
Meeropol gebruikte ervoor het pseudoniem Lewis Allen.
Eleanora Fagan Gough zingt eind jaren dertig, als zwarte zangeres, over het verhangen van haar broeders en zusters.
Ze heeft dan allang de artiestennaam Billie Holliday aangenomen.
En ze staat op het punt zich te verliezen in een alcohol-en heroïneverslaving.
Maar hier, in deze opname, komen tekst, inhoud, stem en performance op een haast huiveringwekkende manier samen.
Holiday zingt in een -voor die tijd- ongekend eigen stijl. 
Niet zoetsappig, maar rauw.
Niet in de pas met de muziek, maar met accenten na de tel, waardoor de liedjes die zij zingt een swingender en dramatischer karakter krijgen.
Ze gebruikt onverwachte tonen en haalt uit aan het einde van een lied.
‘Strange Fruit’ is geschreven door een blanke man.
En eind jaren dertig ten gehore gebracht door een vrouw die alles kon weten over onderdrukking, rassenhaat, het lynchen van mensen met dezelfde huidskleur als zijzelf.
Het gebeurde daar, diezelfde tijd, waarin ze dit nummer zong.
Fenomenaal.
Huiveringwekkend.
Actueel.

Reacties

Populaire posts van deze blog

Amor Fati

  Vanaf de start kent mijn leven veel verlies. Er was een voortdurende derving aan liefde, aandacht, begrenzing. Zelfs fysiek verloor ik: mijn gezondheid aan een DNA fout. Kansloos vanaf het begin. Nu een grote liefde weggevallen is, begrijp ik wat mij te doen staat. En ik doe het. Met heel mijn hart. Al 47 dagen. Ik omarm de pijn met al mijn aandacht. Concentreer mij op het verlies, ik ervaar het verdriet. Ik zie de noodzakelijkheid van alles. En heb lief wat er gebeurt: de tranen, de diepe stilte, de pijnlijke herinneringen. Plus al het moois dat mijn geheugen me voor de voeten werpt. Wat hier gebeurt, is het liefhebben van wat is . Want alles wat is, is een onlosmakelijk deel van mijn bestaan. Ik maak een studie van wie ik was. Observeer de transformatie die langzaam plaatsheeft. Ik lees. Ik leer. Ik beschouw. Keer terug naar mijn binnenste. Dit deel van mijn leven roept mij op een andere houding aan te nemen. Om de totaliteit van mijn bestaan, inclusief alle ...

Van God.

  Van God en alle mensen verlaten.  Omringd door idioten. Ik was al eerder op deze plek. En ik weet dat ik deze binnenkort ook weer verlaten zal. Maar nu is het eerst tijd om de horlepiep te dansen. Benen gehoekt, handen op schouderhoogte. Het geluid van het blaasinstrument irritant dichtbij mijn oren.  Beter zo. Alles vervaagd door de schrille klank en het vreemde dansen. Ik herinner mij bijvoorbeeld niet meer hoe ik soepel danste met hem. In de keuken. De woonkamer. Ik herinner me niet meer hoe zijn ogen mij opnamen, naar me keken. Alle liefde was daar. Ik herinner me niets meer. Niet die liefde. Het lachen. Het samen drinken. De muziek waarnaar we luisteren.  De broodjes met kaas en mosterdmayonaise die we altijd aten. Mijn kind op zijn schouders.  Het achterop zijn fiets zitten, mijn hand onder zijn shirt op zijn blote buik.   De horlepiep slaat de maat nu. Een onhandige rondedans, recht uit de middeleeuwen, zo deze smerige wereld i...

Dyanne Beekman: Merk, Faillissementen en Werknemerservaringen:

   In december 2025 werd opnieuw een onderneming van Dyanne Beekman failliet verklaard. Toch blijft het merk van Dyanne Beekman online gewoon bestaan. Op sociale media verschijnen nieuwe berichten, producten worden gepromoot en het imago rond de naam Dyanne Beekman blijft zichtbaar. Voor buitenstaanders lijkt er weinig veranderd. Voor mensen die met ondernemingen van Dyanne Beekman hebben gewerkt, ligt dat anders.   Een merk dat blijft bestaan Dyanne Beekman profileert zich al jaren als fashion entrepreneur, image consultant en designer. Vooral online heeft ze een grote groep volgers. Ondanks faillissementen in 2023 en recent december 2025 blijft het merk actief. Producten worden gepromoot, de Dyanne Guide verschijnt regelmatig, en de online aanwezigheid blijft onverminderd zichtbaar. Het publiek ziet een succesvol merk, terwijl de interne bedrijfsvoering een complexer beeld schetst.   Werknemers en freelancers aan de zijlijn Mensen die voo...