Agonia.

 

Vanmorgen, rond half twaalf,  sprong iemand van de Domtoren.

Het was de vierde zelfmoordenaar in drie jaar tijd.

De springer sprong aan de kant waar de café’s, het centrum voor de kunsten, de kantoortjes, de terrassen en de appartementen zijn.

Het was een klamme, drukkend warme dag.

De terrassen moeten net vol gezeten hebben: lunchtijd.

Anderhalf uur later was het Domplein nog steeds deels afgezet.

Rood politielint belette het verkeer onder de Domtoren door te rijden, of eromheen.

De plek waar de zelfmoordenaar neer was gekomen, was afgezet met grote, zwarte schermen.

Een klein wagentje van de Gemeentereiniging, dat op stille ochtenden bij mij in de straat met draaiende borstels en spuitend water de goten veegt, reed voor me uit naar de plek des onheils.

Verder weg, bij het Stadhuis, keek ik nog eens langs die kant van de honderdtwaalf meter hoge toren omhoog.

Ik zag twee omlopen, van waaraf het waarschijnlijk goed springen was.

Vanaf de hoogste ommegang leek er iets van hekwerk op manshoogte aanwezig te zijn.

Vlak boven de twee in de gevel aangebrachte, eeuwenoude duivelskoppen.

De laagste omloop leek geen verweer te kennen tegen klimmers, springers, vallers.

Het carillion speelde en liet weten dat het één uur was.

Exact een uur later was er niets meer te zien van de zelfdoding.

Onder de weer opengestelde Domtoren liep een zojuist getrouwd bruidspaar.

Buiten hun zicht, links van de toren, waren de zwarte schermen weg.

De plek waar de zelfmoordenaar was neergekomen was nat.

Het wagentje van de Gemeentereining was niet voor niets gekomen.

Alhoewel de  terrassen leeg waren -in tegenstelling tot dat stuk van  de stad op dit soort warme dagen- en hoewel sommige mensen net als ik stilstonden op de stoep of het plein en omhoog tuurden langs die toren, was het net of er niets was gebeurd.

Je koopt een kaartje.

Trekt een laatste keer je portemonnee.

Bestijgt de ongelofelijke hoeveelheid treden aan de binnenkant van de toren.

Stapt buiten adem, je laatste adem, naar buiten.

Hoog boven die verdomde stad.

Je voelt de vochtige wind, die aan je haren trekt.

Misschien is er een vogel, een duif, die je aankijkt.

Je bent nog steeds alleen.

Je stapt over de reling.

Je lot tegemoet.

Ik kon het niet bevatten.

Ik stond op vijf meter van die grote, uitwaaierende watervlek op het plein.

Keek om me heen, naar andere mensen die ook keken.

Dacht aan de ooggetuigen die op dit moment door Slachtofferhulp werden bijgestaan.

Aan agenten, die altijd als eerste ter plaatse zijn.

Aan de zelfmoordenaar.

Aan de zelfmoordenaar.

Ik stapte weer op mijn fiets en reed via het Domplein naar huis.

God hebbe je ziel, eenzame.

Dat was wat ik de hele weg naar huis dacht.