Doorgaan naar hoofdcontent

Dag.

Meisje M. draagt de plastic giraffe die ze gister van Meisje I. ontving, met verve in haar mond naar school.
Vannacht kroop ze bij me in bed omdat ze bang was voor de wolf die ze bij Meisje I. thuis had gezien, op de zolder.
Naast mij sliep ze verder, schokkend en trappend in haar slaap.
Vanmorgen kuste ik haar wakker, de poes snuffelde gelijktijdig in haar haren.
Bij het ontbijt was De Wolf het onstopbare thema.
Nu lopen we op het schoolplein en wachten we voor de deur.
Haar zachte hand in de mijne.
Ze drukt haar neust in mijn wollen sjaal en wil in stilte geknuffeld worden.
Ik hurk en neem haar op schoot. Voor de voordeur van de school.
Rondom ons een woud van benen.
In de klas plaatjes van lente-bloemen op de grond. 
Ook de ‘kokrus’ is erbij.
Met de giraffe in haar mond lacht ze luid wanneer haar klasgenoot deze bloem de krokodilbloem noemt.
W. vertelt me in de klas, met haar baby op de arm, hoe het haar vergaat.
Een van haar beste vrienden is twee weken geleden in Texas bij een ongeluk om het leven gekomen.
Het is niet het enige drama dat W. overkwam, dit jaar.
Noch het vorige jaar.
Ik denk aan de liefde die zo plotseling overging bij H.
Aan de vriendin van W. die achterblijft met een anderhalf jaar oud kindje, na de dood van haar vriend , daar ver weg in Texas. 
Ik denk aan de dag van morgen, waarin ik opnieuw voor de vijfde maal in een jaar tijd voor de rechter sta.
Ik denk aan recht dat op onrecht lijkt.
Aan lieve, zorgzame mensen die gestraft lijken te worden door uitwassen van het lot.
Ik denk aan onzorgzame mensen die links laten liggen wat ze liever niet horen, zien of weten.
‘Wolven in schaapskleren’ denk ik.
En ik denk aan schapen in wolfskleren.
Ik kus de ogen van Meisje M. die nat worden van de tranen.
Hoor haar kleine stem in mijn haar als ze zegt; ‘Ik wil niet dat je weggaat’.
Ik zet haar bij de juf op schoot en kijk bij de deur naar hoe ze daar staat.
Klein, onbeholpen.
Behoeftig. 
Hulpeloos.
Ik stap op mijn fiets en rijd door de koele ochtend naar huis. 
Dit is een nieuwe dag. 
Het is half negen in de ochtend.




Reacties

Populaire posts van deze blog

Amor Fati

  Vanaf de start kent mijn leven veel verlies. Er was een voortdurende derving aan liefde, aandacht, begrenzing. Zelfs fysiek verloor ik: mijn gezondheid aan een DNA fout. Kansloos vanaf het begin. Nu een grote liefde weggevallen is, begrijp ik wat mij te doen staat. En ik doe het. Met heel mijn hart. Al 47 dagen. Ik omarm de pijn met al mijn aandacht. Concentreer mij op het verlies, ik ervaar het verdriet. Ik zie de noodzakelijkheid van alles. En heb lief wat er gebeurt: de tranen, de diepe stilte, de pijnlijke herinneringen. Plus al het moois dat mijn geheugen me voor de voeten werpt. Wat hier gebeurt, is het liefhebben van wat is . Want alles wat is, is een onlosmakelijk deel van mijn bestaan. Ik maak een studie van wie ik was. Observeer de transformatie die langzaam plaatsheeft. Ik lees. Ik leer. Ik beschouw. Keer terug naar mijn binnenste. Dit deel van mijn leven roept mij op een andere houding aan te nemen. Om de totaliteit van mijn bestaan, inclusief alle ...

Van God.

  Van God en alle mensen verlaten.  Omringd door idioten. Ik was al eerder op deze plek. En ik weet dat ik deze binnenkort ook weer verlaten zal. Maar nu is het eerst tijd om de horlepiep te dansen. Benen gehoekt, handen op schouderhoogte. Het geluid van het blaasinstrument irritant dichtbij mijn oren.  Beter zo. Alles vervaagd door de schrille klank en het vreemde dansen. Ik herinner mij bijvoorbeeld niet meer hoe ik soepel danste met hem. In de keuken. De woonkamer. Ik herinner me niet meer hoe zijn ogen mij opnamen, naar me keken. Alle liefde was daar. Ik herinner me niets meer. Niet die liefde. Het lachen. Het samen drinken. De muziek waarnaar we luisteren.  De broodjes met kaas en mosterdmayonaise die we altijd aten. Mijn kind op zijn schouders.  Het achterop zijn fiets zitten, mijn hand onder zijn shirt op zijn blote buik.   De horlepiep slaat de maat nu. Een onhandige rondedans, recht uit de middeleeuwen, zo deze smerige wereld i...

Dyanne Beekman: Merk, Faillissementen en Werknemerservaringen:

   In december 2025 werd opnieuw een onderneming van Dyanne Beekman failliet verklaard. Toch blijft het merk van Dyanne Beekman online gewoon bestaan. Op sociale media verschijnen nieuwe berichten, producten worden gepromoot en het imago rond de naam Dyanne Beekman blijft zichtbaar. Voor buitenstaanders lijkt er weinig veranderd. Voor mensen die met ondernemingen van Dyanne Beekman hebben gewerkt, ligt dat anders.   Een merk dat blijft bestaan Dyanne Beekman profileert zich al jaren als fashion entrepreneur, image consultant en designer. Vooral online heeft ze een grote groep volgers. Ondanks faillissementen in 2023 en recent december 2025 blijft het merk actief. Producten worden gepromoot, de Dyanne Guide verschijnt regelmatig, en de online aanwezigheid blijft onverminderd zichtbaar. Het publiek ziet een succesvol merk, terwijl de interne bedrijfsvoering een complexer beeld schetst.   Werknemers en freelancers aan de zijlijn Mensen die voo...