Slim.

In de week waarin meisje M. zelf onderhevig was aan externe chaos, kwetsing en gemis, speelde ze in het winkelcentrum op een fietshelling.

Van boven naar beneden rende ze gillend van pret, richting haar moeder, die met jas en knuffel zat te wachten aan de denkbeeldige finishlijn.

Steeds harder roteerden haar kleine beentjes op de oranje gympies.

Op haar snuit een kamerbrede glimlach.

Tien keer herhaalde zich dit gelukzalige spelletje.

Toen kwam uit de krochten van het winkelcentrum een zwerver aangestruikeld.

De man was gekleed in een sportjack, had een rood gezicht dat minstens zwaar alcoholisme verraade.

Zijn haren waren vettig en hingen als draden rond zijn zwetende nek. 

Rond zijn lippen zat een korst van opgedroogd schuim.

Of braaksel.

Dat was niet goed te zien.

Ik zag hem opdoemen achter meisje M. die net een eind weg, bovenaan de helling, hard liep af te tellen.

‘Kom maar bij mama!’ riep ik vrolijk.

Ik probeerde iets dringends in mijn vraag te leggen.

Ze keek onmiddellijk om naar de dronken man achter zich.

En zette het instinctief op een lopen, de helling af.

Achter haar zwalkte de man onze richting op.

‘Wat doet die meneer?', kwam luid en duidelijk de vraag.

‘Ik weet het niet’ antwoordde ik, terwijl de man ons passeerde.

‘Dag meissies’ klonk het met een hese stem.

Een grimlach verscheen op het gegriefde, rode, zwetende gezicht van de zwerver.

‘Hallo.’ zei ik kort zonder hem aan te kijken.

Ik trok meisje M. haar jas aan.

De zwerver verdween achter me uit zicht.

Meisje M. wilde nog één keer van de helling af.

Vooruit.

Opnieuw verscheen plotseling die zwerver achter haar, terwijl ze aftelde bovenaan die denkbeeldige track.

‘Kóm maar!’ riep ik, dringend nu.

Daar kwam ze, als een kanonskogel de helling af.

Ik nam haar in mijn armen en zei: ‘Kom, nú gaan we naar de fiets’.

Alsof ze het wist, keek ze om.

Vlak achter ons kwam de zwerver opnieuw in zijn dronkemanspas op ons af.

‘Wat doet die meneer, mama?’vroeg meisje M. verbaasd en onbevangen, hardop.

‘Ik weet het niet , schatje’ zei ik ‘maar ik vind het niet zo leuk, dus gaan we naar de fiets, ga je mee?’

We gingen.

Thuis kookten we samen pasta.

Meisje M. deed de spekjes in de pan en roerde de crême fraiche door de hete pasta.

We  praatten over de sla en vuur en eten maken.

Uit het niets zei ze plotseling: ‘Die meneer had  pijn’.

Ik wist niet waarover ze het had.

‘Welke meneer?’ vroeg ik.

'Die meneer van de winkels, mama. Die had pijn’.

Verdomd, dacht ik.

Die zwerver had inderdaad pijn. 

Van binnen en van buiten.

Net drie jaar is meisje M.

En in de week waarin haar van buitenaf veel pijn is gedaan, herkent ze zielenpijn als geen ander.

Slim.