Zwart.

  

T. sprak die zondag over zijn gekleurde huid.

En dat hij dagelijks de gevolgen ondervond van verdekte, verkapte, maar voelbare discriminatie.

‘Er is niks veranderd’ zei hij.

Hij had het over de jaren die achter ons lijken te liggen.

Die van rassenscheiding, het lynchen van negers in Amerika, het openlijk discrimineren van mensen met een andere dan een blanke huidskleur.

Ik was geschokt over zijn verhaal.

Meer nog; over de lankmoedigheid waarmee hij geleerd had te leven in een wereld die kennelijk bestaat uit racisten.

Of, op zijn minst, xenofoben.

Diezelfde dag gebeurde in New Orleans iets, dat T.’s woorden kracht bijzette.

Er is inderdaad helemaal niets veranderd.

Want die zondag werd een 20-jarige zwarte vrouw aangevallen.

Door drie leden van de Ku Klux Klan.

Een extreem racistische, blanke organisatie die in Amerika al sinds 1868 bestaat.

Sharmeka Moffitt werd zondag door de drie mannen in een park met brandbare vloeistof overgoten.
En vervolgens in brand gestoken. 

Daarna spoten de daders met verf de letters 'KKK' op haar auto.

De vrouw wist de politie te bellen en de vlammen te doven met water uit een fonteintje in het park.

Twee dagen later ligt Moffit in kritieke toestand in het ziekenhuis met brandwonden over meer dan de helft van haar lichaam.

Er zijn nog geen arrestaties verricht.

Zal ik een slechte grap maken?

Het was een zwarte dag, afgelopen zondag.

En dan de dag erna deze update:
http://www.wwltv.com/news/Police-Badly-burned-woman-admits-she-set-herself-on-fire-175509261.html

Doet niets af aan de feiten.
Het was een zwarte dag, afgelopen zondag.