Rilling.

 

Eerst kleedde ik die dag mijn moeder aan. 

Die zat ontredderd in haar leunstoel, de ogen dicht, het hele lichaam verkrampt.

‘Wat is er, mama? vroeg ik

‘Oh, ik heb het zo koud’, kwam het antwoord.

De verwarming loeide op volle sterkte.

Ik had de plant op de tafel een eindje bij de radiator vandaan gezet, zo heet werd het op die plek.

Uit haar kast haalde ik een wollen trui.

Ik hielp mijn moeder overeind.

Het uittrekken van het dunne vestje dat ze droeg, was geen kinderspel.

Een aantal maal verloor ze bijna haar evenwicht.

Ik vroeg haar weer te gaan zitten.

Ze wist niet meer hoe dat moest.

Toen ze eenmaal zat, haalde ik de bril van haar neus. 

Haar handen klauwden in het luchtledige voor haar gezicht.

Ik beschreef elke handeling die komen zou om nog meer desoriëntatie te voorkomen.

Het hielp niet.

Bij het over haar hoofd treken van de trui, reageerde ze alsof ik haar een klap in het gezicht had gegeven.

Haar handen staken vruchteloos omhoog toen de armsgaten aan de beurt waren.

Die lieten zich met grote moeite de mouw in sturen.

Ik vroeg haar naar voren te hellen.

Ook dat duurde, voor ze begreep waar ze heen moest en ik haar met zachte hand in haar rug naar voren deed gaan.

Toen ze -met warme trui en dikke shawl-eindelijk tegen de rugleuning leunde, had ze het iets warmer.

De verkramping op haar gezicht verminderde gaandeweg.

Daarna kleedde ik mijn kind uit.

Dat was later, die dag.

Bij mij thuis.

Er zat precies zevenenzeventig jaar tussen het ene en het andere lijf.

Meisje M. trok rap haar maillot, onderbroek en rokje uit toen het water het bad in begon te stromen.

In één beweging trok ik haar truitje over haar hoofd. 

Haar geheven armpjes knisperden langs haar oren toen ik trok.

Haar lange haren stonden even als een kuif omhoog voor ze als een blonde waterval langs haar blote rug stroomden.

Niets aan haar was verkrampt.

Of koud.

Alles aan haar was kind.

Twee mensen geholpen met hun kleren.

Op één dag.

Op één, pijnlijke dag