Verdronken.

 

Toen ik zelf als twintiger en dertiger U. onveilig maakte, deed het mannelijk gezelschap waarmee ik ging stappen de vreemdste dingen.

Wanneer ze uitgelaten en dronken waren, klommen ze in bomen, versleepten dranghekken, grepen regenpijpen en probeerden een gevel te bestormen.

Alles lachend.

Om alles lachend.

Deze week werd op een vroege dinsdagochtend het lichaam van een 27-jarige student uit het water van de Oudegracht gehaald.

Hij werd enkele dagen vermist.

Op die dinsdagmorgen was hij van de bodem van de gracht, waar hij na een onfortuinlijke val terecht was gekomen, eindelijk omhoog gekomen.

Omstanders zagen hem drijven, een meter of honderd van de plek waar hij te water was geraakt, dagen daarvoor.

Stijn, was zijn naam.

En ergens, het afgelopen weekend, was hij gaan stappen.

Veel gedronken.

Teveel.

’s Nachts is hij langs de achtergevel van zijn aan de gracht gelegen woning omhoog geklommen.

Sleutel vergeten?

Niemand weet het.

Niemand was  erbij.

Feit is dat hij gevallen is.

En waarschijnlijk zijn hoofd stootte tegen een steiger.

Te water raakte.

Onder water raakte.

Verdronk.

En dagen later pas boven kwam drijven.

Op de plek waar ik dinsdagochtend de vuilboot van de gemeente zag die zijn lichaam uit het water zou halen, liggen vandaag bloemen en kaarsen op de werf.

Er staat een foto van Stijn.

Een vrolijke, aardige jongen.

Met meisje M. ging ik zojuist even kijken bij dit hartverscheurende monument dat in vier dagen tijd ontstond.

Toen zij aan me vroeg wie de jongen op de foto was, legde ik zo goed en zo kwaad in simpele woorden uit wat er was gebeurd.

‘Net als D.’ zei ze, toen ik liet weten dat hij was verdronken.

Ja. 

Net als onze poes.

Ze was even stil.

‘Was hij in zijn blote bassie?’ vroeg meisje M. terwijl ze naar het grauwe water naast zich keek.

‘Heettie jonge?’ vroeg ze ernstig.

‘Hij heet Stijn’ zei ik.

Toen we de trap opgingen , naar de straat boven de werf, draaide ze zich om.

Ze wilde terug.

We gingen weer naar beneden.

Met ferme tred liep ze op het monument af.

Ik mocht haar niet volgen en moest op enkele meters afstand blijven staan.

‘Istie jonge nou?’ zei ze voor zichzelf uit, richting brandende kaarsjes, foto en de bloemenzee.

Het was even stil.

‘Dag Tijn’ zei ze.

Toen draaide ze zich om.

En half uur later, op een bankje elders in de stad, vroeg ze plotseling:

‘Heettie jonge van blote bassie?’

‘Stijn’ zei ik.

Er waaide een klein briesje langs haar elfenvleugels.