Tijd.

Voor er computers en digitale klokken waren, had je op je studentenkamer hooguit een horloge en een wekker.

En vrijwel zeker een platenspeler.

Met een naald, die een baard van stof had.

Dankzij deze combinatie – studentenkamer, geen zicht op tijd, platen- kon je je echt helemaal verliezen in muziek.

Kon je je totaal, tijdloos verliezen in muziek.

Je zette de platenspeler aan.

Hoorde die doffe static door je boxen.

Zette geconcentreerd, het hoofd scheef, de naald in de groef.

En daar kwam het.

Eerst poosje een dof tikken en krassen

En dan: de muziek.

Die vanzelf naar zijn einde liep, van de eerste tot de laatste groef.

Richting het label dat het hart van die elpee vormde.

Waar het geheel weer eindigde in een oneindig gruizig rondjes draaiend.

 Tot je de naald opgetild had en in zijn houder had teruggeplaatst.

Gister zag ik op YouTube de ‘clip’ horend bij het nummer van Sister Sledge.

He’s The Greatest Dancer.

Het filmpje bestaat uit niets meer dan een paar mannenhanden die de elpee op een platenspeler legt en vervolgens een statische opname maakt van het draaiende vinyl.

Briljant.

Zo draaide ik vroeger mijn plaatjes.

En danste ik op mijn studentenkamer.

Alleen.

Vlak voor ik uitging.

En aan de plek waar de naald was zag je hoe lang je dansen nog duren zou.

Niks geen digitale timers.

Geen wekkerradio.

Geen horloge.

Alleen die stoffige naald die in een onbestemde tijdzone langzaam over je elpee naar het label kroop.

Vervolgens gruizig gekraak uit de speakers.

Stilte na die heerlijke  tijdloosheid.

En dan: schoenen aan, licht uit en op de fiets naar het Echte Danswerk in de Disco.

Omdat je aan je water voelde dat het nú tijd was.

Zie je wel.

Vroegah Was Alles Betah!