Ernstig.

 

Het was nog vroeg.

Zo vroeg, dat de zon nevelig door zachte sluierbewolking scheen.

Eerst liepen meisje M. en ik naar de brievenbus.

Ik tilde haar op en zij stopte de kaart in de juiste gleuf.

Grote vreugde bij het definitief uit beeld glijden van de post.

Via de singel en de brug over het water liepen we naar de lavendeltuin.

Meisje M. stapte op het laagste punt van het muurtje dat het 

paarsbebloeide veld omzoomde.

Ze begon te lopen.

Ik mocht haar handje niet vasthouden.

Ze kon het al zelf, nu ze net drie jaar was.

Het muurtje liep langzaam omhoog.

Deze winter waren we met het spelletje begonnen.

Toen we ontdekten dat op vier van de hoogste punten op die muur onze gezichten precies op ooghoogte waren.

En ze mij dan zonder op haar tenen te hoeven staan een zoen kon geven.

Om de zoveel meter stopten we.

Op stukjes muur waarvan we heus wel wisten dat een zoen geven niet mogelijk was.

Omdat ik moest bukken.

Of zij mijn navel zou kussen.

De knoop van mijn jas. 

Mijn broekriem. 

Mijn kin.

We lachten er hard om.

Op elke hoek  van de muur waar we dan eindelijk neus aan neus kwamen, gaf ze me de liefste zoen ooit.

Drie keer deden we een rondje.

Ik kreeg twaalf van die zachte kusjes.

Daarna ging meisje M. op het door de zon al warm geworden muurtje zitten en liet ik haar zien hoe je, strijkend met je vingers langs de lavendel, die zeepachtige geur ervan kon opsnuiven. 

Met je hand vlakbij je neus.

Daarna ontdekten we een lieveheersbeestje in de uitbundig over pilaren bloeiende bruidssluier.

‘Kom maar, lieffie’ zei ze teder en ze probeerde met veel geduld het diertje op haar hand te laten lopen.

Dat lukte niet.

Ik maakte foto’s, die ochtend.

Zonder dat ze het merkte of er noemenswaardige aandacht aan besteedde.

Van de wandeling, haar vrolijk rennen van een fietshelling af, het wachten op het lieveheersbeestje, het kijken naar de lavendel.

Van haar concentratie, haar ernst, haar lach, haar zijn.

Later die ochtend stuurde ik de foto’s naar enkele mensen die haar het beste kennen.

Een van hen schreef één zin terug over twaalf foto’s waarvan meisje M. op minstens vier ervan heel hard lacht. 

En op de anderen te zien is terwijl ze naar een lieveheersbeestje, de tuin, de lavendel, de zon tuurt.

Dit stond er in die verder lege mail:

‘Wat kijkt ze serieus. Moet ze poseren van jou?’

Het was geen nieuws voor me, dit.

Het was zelfs oud nieuws.

 'Ja', was het enige wat ik op dat moment van die opmerking dacht. 'Jij bent zo anders dan ik’.

Ik was blij dat meisje M. die dag bij mij was.