Bloed.

  

Dat voetbal oorlog is, vertelt het tragische verhaal van Andres Escobar.

Vandaag precies negentien jaar geleden werd deze Colombiaanse voetballer, die uitkwam voor Atlético Nacional en het Colombiaanse nationale elftal, doodgeschoten.

Hij was pas 27 jaar.

Escobar maakte deel uit van een van de beste generatie spelers uit de geschiedenis van het Colombiaanse voetbal, samen met onder anderen middenvelder Carlos Valderrama en doelman René Higuita.

Hij maakte zijn debuut voor de nationale ploeg op 30 maart 1988 in de met 3-0 gewonnen vriendschappelijke wedstrijd tegen Canada in Armenia.

Zijn dood was waarschijnlijk bedoeld als vergelding voor een domme fout die hij maakte.

Op het WK in de Verenigde Staten in 1994 maakte Escobar 

een doelpunt in eigen goal bij  een wedstrijd tegen de Verenigde Staten.

Door dit eigen doelpunt verloor Colombia met 2-1 en was het land in de eerste ronde uitgeschakeld.

Escobar zelf weigerde daags na de fatale goal te zwelgen in zelfmedelijden.

In  El Tiempo, de krant van Bogotá, schreef hij een stuk waarin hij zijn spijt betuigde voor het schot maar eindigde hij met de woorden: “See you soon, because life doesn’t end here”.

Hoe onwaar die profetie was, bleek op 2 juli.

Die dag, enkele dagen na de verloren wedstrijd, werd Escobar buiten 
de El Indio bar, in een buitenwijk van Medellín met zes kogels neergeschoten.

Het verhaal gaat dat de dader bij elk schot ‘goal!’ riep.

Het is nooit duidelijk geworden of de moordenaar op eigen initiatief handelde of in opdracht van een goksyndicaat dat geld had ingezet op het Colombiaanse nationale elftal.

Ook gaan geruchten dat de dood van Escobar een geval van ‘op de verkeerde tijd op de verkeerde plek’ kan zijn geweest.

Of dat zijn dood te maken had met openstaande gokschulden.  

Hoe dan ook: moordenaar Humberto Muñoz Castro – bodyguard voor een invloedrijk drugskartel- kreeg in ieder geval  43 jaar cel.

Maar werd op 7 oktober 2005 na 11 jaar cel vrijgelaten wegens goed gedrag.

Op internet vind je de originele opnamen van de fatale wedstrijd.

En zie je Escobar een prachtige goal maken.

Maar wel in eigen doel.

De verdediger ziet onmiddellijk na zijn sliding zijn eigen fout in en op zijn gelaat zie je een mengeling aan emoties.

Nummer twee was zijn rugnummer.

De tweede dag van juli werd zijn sterfdag.

‘Our blood, our sweat, your tears’, is een beroemd gezegde in de voetbalwereld.

Escobar’s begrafenis werd bijgewoond door meer dan 120.000 mensen.

Zijn dood zette enkele spelers van Atlético Nacional aan  het Colombiaanse nationale elftal te verlaten en voor altijd te stoppen met het spelen van voetbal.

Zijn bloed, zijn zweet, hun tranen.