Baard.

 

In het buitengedeelte van speeltuin was nog precies een plekje over op de driezits-loungebank.

Ik ging zitten.

Meisje M stoof weg, op zoek naar een step.

Naast mij zaten twee moeders te roddelen.

Ze bespraken een kennelijk zojuist beëindigde relatie van een bevriend stel van één van hen.

De man in kwestie was vreemdgegaan, zo te horen.

‘Wat voor type is het?’ vroeg de langste van de twee vrouwen die naast me in de schaduw zaten.

‘Een Hans Klok-type’ antwoordde de ander.

‘Met van dat geföhnde wilde haar, blond, van die manen zeg maar. En schoenen met kwastjes. En als hij een overhemd draagt, knoopjes altijd tot hier open’.

De hand met de trouwring wees tot ver onder de navel.

“Oh nee’ zei de ander, ‘een fout type dus?’

‘Oh ja’ zei de ander met nauwelijks verhulde walging in haar stem waarmee ze diskreet probeerde te fluisteren.

Ik spitste mijn oren.

‘Al die tijd is hij vreemdgegaan. En zij zat thuis met Loïs’.

‘Jezus’ sprak de ander vol weerzin.

Het was even stil.

Toen wezen ze elkaar op een dikke vrouw die diep moest bukken om haar baby uit de zandbak te tillen.

Haar ruime slip bloesde vol over de rand van haar iets te korte rok.

‘Nee...dat kan toch niet?’ sprak de langste van de twee.

Waarna enkele van de andere, op de speelweide aanwezige dames op negatieve wijze over de tong gingen. Haar, kleding, schoeisel, sigarettengebruik en wijze van met de kinderen omgaan; alles was fout.

Even soepel werd de bedrogen kennis weer besproken:

‘Dan zal ze zeker niet weten wat haar nu overkomt aan vrijheid? Om en om zeker, de omgang?’ sprak de langste geroutineerd.

Meisje M. kwam voorbij op haar step en kondigde aan dat ze binnen wilde spelen.

Ik pakte tas en koffie en nestelde me op de blauwe bank binnen. Naast het terrarium.

Waarin een schrander uit de oogjes kijkende Baardagame me aankeek vanaf zijn tak.

Het was net of ik in het oog van een medemens keek, zo priemend, alles in zich opnemend en observerend was die intelligente blik.

Op een A4-tje op zijn glazen huis stond dit te lezen:

‘’Een  baardagame is een van de bekendste hagedissen omdat het een van de populairste soorten is in de handel in exotische dieren. Hij wordt wereldwijd als exotisch huisdier gehouden waardoor er veel bekend is over de levenswijze. De baardagame staat bekend als een beginnerssoort maar heeft wel een ruim terrarium nodig dat voldoet een verschillende eisen’’.

Ik dacht aan de moeders buiten op de bank.

Van het beginnende soort.

Maar met een enorme behoefte aan een territorium dat zijn weerga niet kent.

En bij gebrek daaraan, met priemende oogjes de omgeving scannen.

Ja.

Ook qua keuze van huisdier was deze speeltuin ongekend.