Elf.

Toen ik Meisje M. vandaag vertelde dat de zus van Oma Piano vannacht was gestorven, keek ze me met grote schrikogen aan.

‘Echt?’ Was dat toen wij lagen te slapen?’

Ik knikte.

‘En waar is Tante R. nu? Vroeg Meisje M.

‘Ik weet het niet’ antwoordde ik naar waarheid. ‘Maar ik hoop heel erg dat R.bij Oma Piano is. Dat wilde ze heel graag. Dus ik zou dat heel fijn vinden’.

Ik vlocht de natte haartjes van Meisje M.

Meisje M.bekeek zichzelf intussen in de spiegel.

‘Maar ze ís bij Oma Piano’ sprak ze vol zelfvertrouwen  terwijl ze een van mijn oorbellen van dichtbij bekeek.

‘Ja?’zei ik hoopvol.

‘ Ja’ vervolgde Meisje M.,’want Oma Piano is al doodgegaan dus die is een elf geworden. En elfen halen dode mensen op en nemen ze mee naar de hemel’.

‘En dan zijn ze dus weer samen?’ vroeg ik.

‘Ja’ beaamde Meisje M.

‘Er zijn ook mensen die zeggen dat God stom is omdat mensen maar dood gaan’ zei ik.

Ik dacht aan de kleindochter van R. die dat vijf maanden geleden had gezegd tegen R.

Toen duidelijk werd dat R. niet beter zou worden.

‘Helemaal niet ‘ zei Meisje M. met een al duidelijk hoorbare Utrechtse tongval.

‘God is lief’

Even was het stil.

‘Het is niet de schuld van God dat Tante R. dood is’ zei Meisje M. tot slot.

Daarna omhelsde ze mij stevig.

Woordeloos stonden we tegen elkaar aan.

In de spiegel zag ik haar zongebruinde rug en mijn handen daarom heen.

Ik dacht aan de twee zussen –mijn moeder en mijn tante-  die na een lang en soms moeizaam leven weer bij elkaar waren.

Boven.

Als elf.

Terwijl ik zo naar ons spiegelbeeld keek, geloofde ik  heel hard in sprookjes.

Zo hard ik maar kon.