Kar maar.

 

De laatste tijd komt het woord ‘karma’ regelmatig in mijn hoofd op.

Dat heeft te maken met een aantal zaken.

Eén ervan is de haast lachwekkende hoeveelheid leugens die verteld worden over mij.

Waar ik zelf bij ben.

En -ook nog- ten overstaan van vertegenwoordigers van het wettelijk gezag.

Het betreffen aantoonbaar onjuiste grove leugens over mij.

Over mijn kind.

De geschiedenis van mij en mijn kind.

Het woord karma komt uit het Sanskriet.

Het is een begrip uit het hindoeïsme en het boeddhisme, dat letterlijk vertaald wordt als 'handeling', 'actie' of 'daad'.

In zowel het hindoeïsme als het boeddhisme omvat karma de fysieke en mentale acties van een individu die gevolgen hebben voor het leven.

In het dagelijks gebruik bedoelt men er vaak mee dat alles wat we doen, denken of zeggen weer ons zelf terugkomt.

Karma gaat dan over zowel de daad als over het gevolg dat uit die daad voortkomt.

De gevolgen en het karma worden daarmee gezien als een volstrekt natuurlijk principe, een wet van "actie en reactie".

Er is dus geen God aan het werk die straft of beloont.

Een goede daad heeft van nature goede gevolgen, slechte daden hebben van nature slechte gevolgen.

Eigenlijk staat de wet van Karman -die het Karma regelt)- boven het onderscheid van goed en slecht. 

Karman is dus zonder oordeel daarover.

Een betere duiding is daarom, dat daden met een bepaalde karakteristiek, gevolgen van dezelfde karakteristiek veroorzaken.

Ik geloof niet in een God.

Ook geloof ik niet in Sinterklaas, de Paashaas, zelfs niet in de volgende maand nieuw te kiezen paus.

Wel geloof ik in alle Nederlandse vertalingen van het fenomeen ‘karma’

 -Wie goed doet, die goed ontmoet.

 -Boontje komt om zijn loontje.

  -Wie wind zaait, zal storm oogsten

-Wie een kuil graaft voor een ander, valt er zelf in.

En, tot slot, de mooiste:

  Wie de bal kaatst, kan hem terug verwachten.