Weg.

We zochten zorgvuldig haar spullen uit. De keramieken bekers met de blauwe rudimentaire koeien erop. De schets van het babyhoofdje, door haarzelf gekocht in Utrecht, meer dan en halve eeuw terug.

Haar favoriete boeken die ze nooit meer zou kunnen lezen. Gedichtenbundels. De zilveren vaas. Kussens die ik maakte waarop twee vogels in een zwarte boomtak naar hun vilten nageltjes zitten te koekeloeren.  De foto van meisje M. die met haar vader en moeder onbezonnen de wereld in lachte.

We stopten alles in dozen, ontmantelden haar tafel en kast en reden die dag een paar maal op en neer naar het verzorgingshuis.

Aan het einde van de dag leek de kamer een beetje op haarzelf. Het steriele was eraf.

Het was een warme, gezellige kamer geworden met haar eigen spullen erin.

Toen was het zover. We namen mijn moeder mee naar de plek waar ze vanaf dinsdag voor de rest van haar leven alleen zal wonen.

We wisten niet of ze het echt begreep.

Maar ze was blij verrast.

‘Ach’ zei ze en ze wees op haar eigen spullen.

‘Wat mooi. En wat fijn, daar heb ik allemaal herinneringen aan!’

In de tuin buiten kon je een vrouw horen schreeuwen.

Eerst riep die oude stem om een zuster. Daarna om haar vader.

‘Papa, help me!’ kon je horen wanneer je niet eens zo heel erg je best deed te luisteren.

Mijn moeder stond op en streek met haar hand over de tafel.

‘Mooi hoor’ zei ze tevreden.

We namen afscheid.

We waren moe maar opgelucht.

Dinsdag zou ik haar samen met mijn zus en vader definitief naar haar nieuwe kamer brengen.

Gister hoorden we echter dat dat sterk wordt afgeraden.

Het wegbrengen van je moeder en echtgenote naar een verpleeghuis kan maar het best met zo min mogelijk mensen en zo snel mogelijk gebeuren, zo stellen betrokken deskundigen die er wat van zeggen te weten.

Sterker nog; het beste is de dagen nadat ze gebracht is, helemaal niet op bezoek te komen.

Zodat ze kan acclimatiseren.

De klap kwam hard aan. Ik zat aan tafel en schreef een kaart.

Die dinsdag dan op haar zal liggen wachten in de kamer waar ze volledige losgezongen van geheugen maar dan ook van familie, opgesloten zal zijn.

Ik huilde, en de tranen vielen op de klaarliggende enveloppe.

Damnatio memoriae.