Eens.

Meestal ben ik het niet zo eens met leiders uit het Midden- Oosten. 
Of uit Midden-Amerika. 
Om maar eens wat brandhaarden te noemen.

Nu bereikte mij een bericht waarmee ik het hartgrondig eens ben.

Vijf dagen na de arrestatie en minuten-durende standrechtelijke executie van een van de langstzittende dictators, Muammar Kadaffi van Libië, komt dit bericht.

Afkomstig van een andere dictator, weliswaar. 
Maar in mijn ogen  waar.

Oud-dictator van Cuba Fidel Castro heeft maandag namelijk hard uitgehaald naar degenen die verantwoordelijk zijn voor de dood van Kaddafi.

Hij noemde de rol van de NAVO ''genocidaal'' en zei dat Kaddafi is geliquideerd.

Volgens Castro is Kaddafi's ''kadaver gekidnapt en tentoongesteld als een oorlogstrofee, een daad die de meest elementaire principes, normen van moslims en andere religieuze geloven in de wereld schaadt''.

Vooral met dat laatste ben ik het eens.

Ik worstel al vijf dagen met een onbestemd gevoel dat me niet verlaten heeft sinds ik die gruwelijke beelden zag waarin Kadaffi stervend wordt mishandeld en beschimpt.

Dat de lichamen van Kadaffi en zijn even misdadige zoon Mutassim daarna in een supermarkt ten toon werden gesteld voor het onderdrukte volk dat zich vrolijk kon maken over de rottende lijken...ik wist er geen weg mee.

Aan de ene kant kon ik het begrijpen.

Een volk dat 42 jaar gewacht heeft op de val van haar dictator, wil bewijs dat het einde definitief is.

Anderzijds ging wat ik zag over alle mores heen die ik in 44 jaar geleerd heb.

Ik wist er geen weg mee.

Ik wist niet wat ik ervan moest denken.

Ik hinkte op allerlei gedachten.

Maar vooral was er  de vraag wat mensen in dit soort situaties bezield.

Castro, zelf niet vies van repressie van zijn eigen mensen, verwoordde het gisteren zoals ik het gevoeld heb.

Wat de afgelopen vijf dagen met twee dode mensen is gebeurd, schendt en schaad de meest elementaire principes van juist  het mens-zijn.

Eens.