Doorgaan naar hoofdcontent

Kapot.


In het begin van de twintigste eeuw ontstond de industriële revolutie. 
En in haar kielzog hele andere industrieën; de auto-industrie.
De entertainment industrie.
Die laatste werd vooral groot in Amerika, Land van Onbegrensde Mogelijkheden.
Niet alleen aan de Westkust werden theaters en auditoria gebouwd om de massa’s te entertainen.
Ook in het  noord-oostelijk gelegen ‘motorcity’ Detroit rezen de vermaakpaleizen als paddenstoelen uit de grond.
Grote entertainmentfirma’s en fimstudio’s gaven gespecialiseerde architecten in de jaren twintig opdracht uitzinnige theatergebouwen neer te zetten.
Rijk versierd, met torenhoge plafonds en duizelingwekkende mechanieken die decors konden verplaatsen, werden de gebouwen letterlijk en figuurlijk het gezicht van Detroit.
Ze straalden grandeur uit.
Glorie.
Rijdom en extravagantie.
Toen de televisie in de jaren zestig haar opwachting maakte en mensen thuis vermaakt konden worden, toen de crisis uitbrak in de jaren zeventig en flatgebouwen de overbevolkte steden aan huisvesting moesten helpen, begonnen die fantastische gebouwen leeg te staan.
In de afgelopen jaren werden ze gemoderniseerd of getransformeerd. 
Waar eens sterren als Billy Holliday of Frank Sinatra hun opwachting maakten, worden nu vlooienmarkten gehouden tussen het afgebladderde klatergoud. 
Of er wordt bingo in gespeeld. 
Die prachtige theaters worden gebruikt als opslaghallen. 
Buurthuis. 
Markt.
En als ze niet worden hergebruikt, worden ze domweg gesloten en door publiek, dieren, het weer, de omstandigheden gemold.
Kapot gevreten.
Gesloopt.
Fotografenduo Yves Marchand en Romain Meffre bezoekt sinds 2005 de vergane karkassen van die prachtige gebouwen.
En fotografeert de deplorabele staat waarin die fantastische monumenten van toen op dit moment verkeren.
Hun foto’s lijken een  aanklacht tegen de verkwisting van alles wat was.
Ze zijn van een ontroerende schoonheid, in al hun verval.
Kijk op www.marchandmeffre.com en oordeel zelf. 
Of bezoek de Fontana Fortuna Gallerie in Amsterdam waar van 12 tot 20 juni aanstaande de expositie The Ruins Of Detroit te zien zal zijn.
Schokkend.

Reacties

Populaire posts van deze blog

Amor Fati

  Vanaf de start kent mijn leven veel verlies. Er was een voortdurende derving aan liefde, aandacht, begrenzing. Zelfs fysiek verloor ik: mijn gezondheid aan een DNA fout. Kansloos vanaf het begin. Nu een grote liefde weggevallen is, begrijp ik wat mij te doen staat. En ik doe het. Met heel mijn hart. Al 47 dagen. Ik omarm de pijn met al mijn aandacht. Concentreer mij op het verlies, ik ervaar het verdriet. Ik zie de noodzakelijkheid van alles. En heb lief wat er gebeurt: de tranen, de diepe stilte, de pijnlijke herinneringen. Plus al het moois dat mijn geheugen me voor de voeten werpt. Wat hier gebeurt, is het liefhebben van wat is . Want alles wat is, is een onlosmakelijk deel van mijn bestaan. Ik maak een studie van wie ik was. Observeer de transformatie die langzaam plaatsheeft. Ik lees. Ik leer. Ik beschouw. Keer terug naar mijn binnenste. Dit deel van mijn leven roept mij op een andere houding aan te nemen. Om de totaliteit van mijn bestaan, inclusief alle ...

Van God.

  Van God en alle mensen verlaten.  Omringd door idioten. Ik was al eerder op deze plek. En ik weet dat ik deze binnenkort ook weer verlaten zal. Maar nu is het eerst tijd om de horlepiep te dansen. Benen gehoekt, handen op schouderhoogte. Het geluid van het blaasinstrument irritant dichtbij mijn oren.  Beter zo. Alles vervaagd door de schrille klank en het vreemde dansen. Ik herinner mij bijvoorbeeld niet meer hoe ik soepel danste met hem. In de keuken. De woonkamer. Ik herinner me niet meer hoe zijn ogen mij opnamen, naar me keken. Alle liefde was daar. Ik herinner me niets meer. Niet die liefde. Het lachen. Het samen drinken. De muziek waarnaar we luisteren.  De broodjes met kaas en mosterdmayonaise die we altijd aten. Mijn kind op zijn schouders.  Het achterop zijn fiets zitten, mijn hand onder zijn shirt op zijn blote buik.   De horlepiep slaat de maat nu. Een onhandige rondedans, recht uit de middeleeuwen, zo deze smerige wereld i...

Dyanne Beekman: Merk, Faillissementen en Werknemerservaringen:

   In december 2025 werd opnieuw een onderneming van Dyanne Beekman failliet verklaard. Toch blijft het merk van Dyanne Beekman online gewoon bestaan. Op sociale media verschijnen nieuwe berichten, producten worden gepromoot en het imago rond de naam Dyanne Beekman blijft zichtbaar. Voor buitenstaanders lijkt er weinig veranderd. Voor mensen die met ondernemingen van Dyanne Beekman hebben gewerkt, ligt dat anders.   Een merk dat blijft bestaan Dyanne Beekman profileert zich al jaren als fashion entrepreneur, image consultant en designer. Vooral online heeft ze een grote groep volgers. Ondanks faillissementen in 2023 en recent december 2025 blijft het merk actief. Producten worden gepromoot, de Dyanne Guide verschijnt regelmatig, en de online aanwezigheid blijft onverminderd zichtbaar. Het publiek ziet een succesvol merk, terwijl de interne bedrijfsvoering een complexer beeld schetst.   Werknemers en freelancers aan de zijlijn Mensen die voo...