Plotseling stond zij naast mij terwijl ik in een donkere nacht keek naar het wassende water van een rivier die weldra de hele stad weg zou vagen.
In mijn slaap was ik niet verbaasd over haar verschijning, zo mager maar vitaal als ik me haar herinnerde bij leven.
Dicht bij mij bleef ze die hele droom lang, ook terwijl de nachtmerrie over de ondergelopen stad zich voor ons oog ontvouwde.
Terwijl het water kwam, stonden wij gefascineerd naar de chaos om ons heen te kijken in de straat waar zij en ik samen, in het echte leven, gewoond hadden.
Telkens als ik naar haar keek vielen me haar fluweelzachte donkere ogen op.
En in mijn droom had ze precies die lieve lach in dat zachte gezicht vol droefenis.
Geïnteresseerd bevroeg ze mij over de tijd waarin zij afwezig was geweest.
Daarna noemde ze de naam van haar man en zei, dat ze zich afvroeg hoe het met hem ging.
Nog voor ik antwoord kon geven, trok iets in de overstroming mijn aandacht.
Ik keek een tel de andere kant op.
Toen ik me weer keerde naar de plek waar zij naast mij had gestaan, was ze verdwenen.
Automatisch keek ik in mijn droom naar de gevel van het huis waarin zij gewoond had.
Zoals ik dat talloze malen doe in het echt, wanneer ik wakker ben.
En op datzelfde moment viel zij van het balkon af, het water in.
In mijn droom stierf zij nogmaals.
Ik werd wakker op het moment van haar duikvlucht, naar beneden.
Er was geen overstroming.
Het was helemaal geen nacht.
En zij was er ook niet meer.
Bedrieglijk is de nacht.
Leugenachtig de geest.
Reacties
Een reactie posten